به گزارش بولتن نیوز، در نوشتاری که
با عنوان «تعهد به زبان؛ یک تعهد اجتماعی» به نقل از احمد شاملو در کتاب
«نامها و نشانهها در دستور زبان فارسی» درج شده، آمده است: مردی به
شیدایی، عاشق زبان مادری خویشام. زبانی که در طول قرنها و قرنها، ملتی
پُرمایه، رنج و شادی خود را بدان سروده است. زبانی ترکیبی و پیوندی، که به
هر معجزتی در قلمروِ کلام و اندیشه راه میدهد. حتا عربی که در فارسی وارد
شد، فارسی فارسی ماند. مشتی مفهوم را که لازم داشت از زبان عربی به نفع
خودش مصادره کرد، اما ساختارش را از دست نداد. زبانی که در پیرانهسری نیز
ظرفیتهای عظیم تازهای در آن مییابم و برخوردم با آن برخورد با چیزی مقدس
است. شاید به همین دلیل است که این اواخر کمتر مینویسم، زیرا معتقدم که
در این معبد قدسی، تنها باید حضور قلب داشت و انسان همیشه حضور قلب ندارد.
در آغاز راه، قضیه فرق میکرد. آن موقع، زبان در نظر من فقط یک وسیله بود،
شاید یک چیز «مصرفیای» که به خاطر یک شعر میشد پدرش را درآورد. کاری که
متأسفانه امروز هم پارهای از شاعران جوان میکنند.