به گزارش خبرگزاری آنا، در سالهای گذشته، ترکیب شوراهای شهر در ایران همواره محل بحث و مناقشه بوده است. شوراهایی که قرار بود به نمادی از مشارکت محلی و تصمیمگیری جمعی تبدیل شوند، در عمل گاه به صحنهی اختلافهای سیاسی و ائتلافهای شکننده بدل شدهاند. تغییر پیاپی شهرداران، درگیریهای داخلی، و گاه انحلال شوراها در برخی شهرها، نشانههایی از بیثباتی ساختاری است که بسیاری آن را ناشی از نبود نظام انتخاباتی شفاف و مبتنی بر احزاب میدانند.
در چنین فضایی، تصمیم تازهی مجلس شورای اسلامی برای تغییر سازوکار انتخابات شوراها، توجه بسیاری را جلب کرده است. بر اساس اصلاحیهای که در اسفند ۱۴۰۳ به تصویب رسید، قرار است از این پس انتخابات شوراهای شهرهای بالای ۵۰۰ هزار نفر جمعیت، به جای مدل فردی، به شیوه فهرستی یا تناسبی برگزار شود؛ مدلی که در آن سهم هر حزب یا جریان سیاسی بر پایه میزان آرای کل فهرستش تعیین میشود.
این طرح قرار است اردیبهشت ماه، نخست در حوزه انتخابیه تهران، ری و تجریش بهصورت آزمایشی اجرا شود و در صورت موفقیت، در دورههای بعدی به سایر کلانشهرها تعمیم یابد. حامیان آن از «عدالت انتخاباتی» و «نمایندگی واقعیتر رأی مردم» سخن میگویند، اما گروهی از کارشناسان هشدار میدهند که این مدل میتواند به چنددستگی در شوراها، ائتلافهای موقت و بیثباتی در مدیریت شهری بینجامد.