گروه ادبیات،نشر و رسانه: کودک چند ماهه را برهنه کرده و روی گدازههای داغ و پرحرارت پرتاب میکنند، زبانههای آتش بتدریج دست و پا و صورت و چشم او را ذوب میکند و قدری بعد که هنوز سرخیاش نشان از داغ بودنش میدهد، تکه کوچکی از گوشت و استخوان جزغاله روی آتش مدام سیاه و سرخ میشود. این تصویری نیست که براحتی خواندنش بتوانیم تصورش کنیم؛ چه رسد به آنکه هر روز بوی گوشت و خون و استخوان کبابشده را از زبان همین تصاویر استشمام کنیم.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه وطن امروز، سالهاست میانمار عرصه نسلکشی مسلمانانی است که شخصیت اول کشورشان برنده صلح نوبل شده است. این نسلکشی چنان فجیع است که مردم عادی و برخی دغدغهمندان اجتماعی خود را به هر دری میزنند تا سکوت مجامع بینالمللی در این باره شکسته شود و این نسلکشی چندساله که افسانه نیست و در حال رخ دادن است، پایان یابد. اما در بازار سلبریتیها گویا «میانمار» به قدر خلق اثری در حد یک جمله هم نیست. وقتی برنده صلح نوبل حامی چنین فجایعی است چگونه میتوان از برنده اسکار انتظار داشت که این جنایات را محکوم کند. براستی که جشنوارههای ادبی، هنری، و سینمایی هنرمندان را نیز بینالمللی ساخته است.