عصر ایران ؛ علی نجومی- در قلب تهران جان، خیابانی شرقی غربی قرار دارد با نام جمهوری که در شرقی ترین نقطه خود به میدان بهارستان می رسد که به تنهایی بخش مهمی از بار تاریخ این صد و اندی ساله معاصر تهران را به دوش می کشد. در همان حوالی خیابانی قرار دارد با نام ظهیر الاسلام که پر است از مغازه های کاغذ فروشی،کارت ویزیت، کارت عروسی و چاپخانه و از این قبیل چیزها.
داخل خیابان که بشوی و صد متری را پیاده گز کنی به خانه ای آجری می رسی که نبش کوچه ایست یدک کش نام یگانه موسیقی ایران ابوالحسن خان صبا همو که در سال 1314 در سفر از بغداد به شام همراه با کاروان اهالی موسیقی ایرانی جواد بدیع زاده، اسماعیل مهرتاش و چند نفر دیگر در بیابون خدا گم می شوند و بعد از 4 روز سرگردانی و وحشت درست وقتی که فرشته مرگ بر بالای سرشان به پرواز در آمده بود صدای تلق تولوق اتوبوسی به گوش می رسد و ابوالحسن صبا که گویا یک لحظه الهام خاصی را تجربه می کند ویلن خودش را بر می دارد و شروع به نواختن می کند و جواد خان بدیع زاده هم همراهی می کند که
باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم
من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش
در عشق دیدن تو هوnent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();