به این فکر کردهاید که چطور فناوریهای امروزی که به نظر میرسد ارتباط و اتصال آدمها را بهتر و بیشتر کرده، وهم همراهی ایجاد میکنند اما در واقع معمار تنهایی ما میشوند؟
طاهره چک
دوشنبه ۹ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۳:۳۸
فیزیک افراد حاضر است، اما روح و ذهنشان کیلومترها دورتر. خانه دیگر نه محل «گفتگو و پناه عاطفی»، بلکه به یک «محیط همزیستی خوابگاهی» تبدیل شده است؛ جایی برای شارژ کردن گوشی، خوردن یک وعده غذا و خوابیدن. این پدیده نوظهور را میتوان «نسل اتاقهای دربست» نامید؛ نقض آشکار تعریف سنتی خانواده به عنوان یک جمع پویا.
اما چرا خانههای ما به خوابگاه تبدیل شدهاند و چطور «حضور فیزیکی» جای خود را به «غیبت روانی» داده است؟