30 / 04 /1404
به گزارش آنا، بخشی الموتی یک استاد دانشگاه در یادداشتی از «نسلکشی غذایی» در سایه «سکوت نهادی» نوشت:
آنچه در غزه رخ میدهد فراتر از یک بحران انسانی است، بلکه نمونهای بارز از «نسلکشی غذایی» است. غزه با بیش از ۲ میلیون نفر جمعیت در وضعیت بحران غذایی و تمام جمعیت آن در مواجهه با گرسنگی، شاهد اجرای عمدی و سیستماتیک سیاست «قتل تدریجی» است. در هفتههای گذشته سازمان ملل بارها هشدار قحطی ۱۰۰ درصدی برای این مردم مظلوم را صادر کرد، اما در عمل، نسل کشی ادامه یافت. در چنین فضایی آنها چارهای جز جمع آوری آردهای آغشته به شن را ندارند حتی اگر مورد حمله و کشتار بی رحمانه شقیترین انسانهای تاریخ قرار بگیرند. در شرایطی که خبرنگار ساکن غزه ادامه خبررسانی را به دلیل گرسنگی رها کرده است و ابوصالح، دندانپزشک اهل غزه مینویسد که «موضوع اصلا اغراق کردن یا ترند شدن نیست. اگر ظرف ۴۸ ساعت، غذا، نوشیدنی، شیر خشک و آرد وارد غزه نشود، اخبار بزرگترین قتل عام تاریخ را روی صفحه نمایش خود خواهید دید»، یعنی جهان در نقطهای سرنوشت ساز قرار گرفته است؛ انتخاب بین انسانیت و خوی حیوانی.
رافائل لمکین، بنیانگذار مفهوم «نسلکشی»، تأکید داشت که نابودی گروههای انسانی لزوماً از طریق قتل عام فوری صورت نمیگیرد، بلکه میتواند از طریق «تخریب شرایط اساسی زندگی» محقق شود. قطع کامل زنجیره غذایی غزه – که منجر به جمعآوری آرد آمیخته با شن توسط غیرنظامیان شده – دقیقاً همین الگو را دنبال میکند.