به گزارش مجله خبری نگار، در کمتر از هشت روز، بیش از پنجاه هزار نفر کارزاری را امضا کردند که عنوان عجیبی داشت: «فوتبال ایران را برای همیشه تعطیل کنید». این کارزار در ظاهر یک واکنش ورزشی بود، اما در عمق، یکی از صادقانهترین فریادهای اعتراض اجتماع خستهای است که از فساد، ضعف در نتیجهگیری عرصه ملی و حاشیههای موجود در فوتبال به تنگ آمده است. فوتبال آنقدر طی چند وقت اخیر با افشا شدن فساد، هزینههای عجیب نقل و انتقالات و… خبرساز شد که صبر هوادار به سر آمد؛ همان هواداری که سالها بهعشق این ورزش سر از ورزشگاهها درآورده بود؛ حالا میخواهد فوتبالی در کار نباشد، چون دیگر این ورزش را از جنس دلخوشی خودش نمیداند. این کارزار تنها یک شکایت از نتایج ضعیف تیم ملی یا مدیریت باشگاهها نیست؛ بلکه نوعی فروریختن دیوار علاقه و اعتماد هواداران است. این کارزار وقتی ۵۰ هزار امضا دارد یعنی از جنس بدنه مردم است، همانهایی که احساس کردند فوتبال هم دیگر از آنِ آنها نیست. اما آیا تعطیلی، پاسخ مناسبی برای چالشهای فوتبال است؟ یا باید این اتفاق را بهانهای کنیم برای پیدا کردن درمان درست درد فوتبال. این مطلب میکوشد به جای خواندن این خشم بهمثابه نفی، آن را بهعنوان یک سیگنال اصلاح بفهمد. فوتبال، هرچند اینروزها بیمار است، اما حذفش یعنی حذفِ آخرین فضای پیوند جمعی.