نسخه دوم جمهوری اسلامی؛ وقتی یک رهبر به یک ملت تبدیل می‌شود

رئیس سابق مرکز روابط عمومی و بین الملل وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی نوشت: یکی از مهم‌ترین ابزار‌های این رهبری، «تزریق امید» بود. جملاتی که در زمان خود برای بسیاری سنگین می‌نمود (از نزدیک بودن به قله‌ها تا امکان تحریم متقابل آمریکا)، در واقع بخشی از یک تصویر کلان و آینده‌نگرانه بود. رهبر فقید انقلاب، سال‌ها پیش تصریح کرده بودند که در زمان مناسب، ایران نیز خواهد توانست آمریکا را تحریم کند. آنچه در آن زمان دور از ذهن می‌نمود، امروز در قالب اثرگذاری واقعی بر معادلات جهانی برای مردم قابل لمس شده است.
مهدی رضوی‌کیا
رئیس سابق مرکز روابط عمومی و بین الملل وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی نوشت: یکی از مهم‌ترین ابزار‌های این رهبری، «تزریق امید» بود. جملاتی که در زمان خود برای بسیاری سنگین می‌نمود (از نزدیک بودن به قله‌ها تا امکان تحریم متقابل آمریکا)، در واقع بخشی از یک تصویر کلان و آینده‌نگرانه بود. رهبر فقید انقلاب، سال‌ها پیش تصریح کرده بودند که در زمان مناسب، ایران نیز خواهد توانست آمریکا را تحریم کند. آنچه در آن زمان دور از ذهن می‌نمود، امروز در قالب اثرگذاری واقعی بر معادلات جهانی برای مردم قابل لمس شده است.

به گزارش خبرگزاری آنا، مهدی رضوی‌کیا در یادداشتی اختصاصی نوشت: تحولات جاری را اگر صرفاً در قالب یک درگیری نظامی یا یک بحران سیاسی مقطعی تحلیل کنیم، از درک لایه‌های عمیق‌تر آن باز می‌مانیم. آنچه امروز پیش روی ماست، نه یک رخداد منفرد، که یک جابجایی هم‌زمان در دو سطح است: از یک سو فرسایش تدریجی نظمی که طی حدود یک قرن بر منطقه تحمیل شده بود، و از سوی دیگر شکل‌گیری و بازآفرینی درونی در ساختار و هویت جمهوری اسلامی.

این نکته را باید با صراحت گفت: این واقعیت، فارغ از هر نتیجه‌ای که در جنگ جاری ایران با آمریکا و اسرائیل رقم بخورد، در حال تحقق است. آنچه در جریان است، صرفاً یک تقابل نظامی نیست، بلکه تغییری در سطح قواعد و تحولی درونی در سطح هویت است؛ تحولاتی که به نتیجه یک نبرد خاص وابسته نیستند، بلکه از دل یک مسیر تاریخی و انباشتی شکل گرفته‌اند.

برای فهم دقیق‌تر این گذار، باید به ماهیت نظمی بازگردیم که اکنون نشانه‌های فروپاشی آن آشکار شده است. بسیاری از ساختار‌هایی که امروز به‌عنوان دولت‌های منطقه شناخته می‌شوند، محصول یک فرآیند طبیعی ملت سازی نیستند، بلکه نتیجه طراحی ژئوپلیتیکی پس از فروپاشی امپراتوری‌ها هستند. مرز‌ها نه بر اساس هویت، بلکه بر اساس منافع ترسیم شدند و از دل آن، ساختار‌هایی شکل گرفت که در ظاهر حاکمیت دارند، اما در عمل کارکردی وابسته و کارگزاری دارند.

منبع  : خبرگزاری آنا

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *