اقتصاد۲۴ – مریم وحیدیان: روزهای متمادی کار سخت و نفسگیر در مناطق عملیاتی و سکوهای دریایی خلیج فارس را کمتر کسی میتواند تصور کند. کارکنان رسمی نفت کشور از اوایل سال گذشته به علت چند دوره تجمعاتشان در مقابل وزارت نفت و مجلس زیر ذرهبین رفتهاند. پیش از این برخی رسانهها از نامعقول بودن مطالبات صنفی تجمعاتشان نوشتهاند اما فعالان صنفیشان اعتقاد دارند خواسته آنها کاملاً قانونی و معقول است و به همین دلیل بعد از کمتر یک سال مجدداً اعتراضاتشان را تکرار کردند. آنچه رسانهها مینویسند، درباره ارقام نجومی دریافتی این نیروها است اما کمتر اشارهای به شرایط کاری سخت آنها،سلب شدن حق تشکل، شرایط بازنشستگی فرساینده و بدنهای در معرض حوادث کار و بیماریشان دارد و به گفته کارکنان نفت درباره دریافتی آنها نیز واقعیتها گفته نمیشود. آنها چه کسانی قصد دارند تا کارگران نفت با انواع قراردادهای کاری عجیب و غریب را مقابل هم قرار دهند، آنهم در شرایطی که همگی شایسته حقوق و دستمزد کافی هستند. درباره مشکلات کارکنان شرکتهای بهره برداری مثل فلات قاره، اروندان، کارون، مارون، آغاجاری، مسجدسلیمان، گچساران و هچنین غواصان، دریانوردان، کارکنان پایانههای صادراتی نفت و میعانات گازی، کارکنان پالایشگاهها، کارکنان دکلهای حفاری خشکی و دریا، کارکنان ایستگاههای تقویت فشار، کارکنان خطوط لوله انتقال نفت و گاز و کارکنان شاغل در جزایر نفتی که همگی در شرایط طاقت فرسایی مشغول هستند با علی زائری، فعال صنفی مستقل کارکنان رسمی نفت گفتگو کردیم که در ادامه میخوانید.
*اخیراً کارکنان نفت در چندین شهر تجمعاتی برای دریافت مطالبات خود داشتند. آیا این اعتراضات و حرکت کارکنان نفت تحت قالب تشکل صنفی انجام شده است؟
_متاسفانه کارکنان نفت اجازه داشتن تشکل رسمی ندارند و همیشه جلوی این مسئله گرفته شده است، اما با اینحال طی ۷ سال دوندگیمان موفق شدیم حرکتهای متحد و هماهنگی با همکارانمان برای مطالبهگری انجام دهیم. متاسفانه در گذشته کمتر متحد بودیم و اخیراً قویتر شدهایم. از ۹ تیر ۹۹ که اولین تجمع کارکنان رسمی نفت مقابل وزارت نفت را بعد از سال ۷۳ شاهد بودیم، حرکتها متحدتر شد. در سال ۷۳ که کارکنان تجمع داشتند، متاسفانه برخوردهایی انجام گرفت و تعدادی از کارکنان رسمی نفت بازداشت شدند و البته زود آزاد شدند. البته در سال ۹۴ نیز تلاش شد تا از طریق نامهنگاری و جمعآوری امضا صدایمان را بلند کنیم و مذاکراتی برای حل مشکلاتمان انجام دهیم. البته همکاران قرارداد موقت ما یک روز بعد از کارکنان رسمی مقابل مجلس رفتند و خواستار تبدیل وضعیت قراردادی خود شدند و آنها نیز مطالبات خود را دارند.
*اخیراً درباره شرایط کاری سخت کارکنان عملیاتی نفت شنیدهایم. کار بر روی سکوهای نفت و در فواصل دور از مرزهای کشور چگونه است؟
_الان از روی سکویی با شما حرف میزنم که ۱۲۵ کیلومتر فاصله من با مرز خشکی ایران و ۷۹ کیلومتر مسافت من تا کشور قطر است. ما کارکنان اقماری هستیم که ۱۴ روز در ماه باید ۷ صبح تا ۷ شب کار کنیم. اما این شرایط به طور واقعی برقرار نیست. عملاً من خیلی اوقات تا ۱۰ شب کار میکنم و ۲ روز هم برای رفت و آمد تا محل زندگیام از تعطیلاتم از کم میشود. نیروهای شیفتی بیشتر امکان این را دارند که ۱۲ ساعت در روز کار کنند، اما ما بیش از این کار میکنیم. شرایط کاری ما بسیار سخت است و مرتباً سلامتیمان در معرض خطر است.
الان روی سکویی هستم که مثل بشکه باروت است و با فشار ۲۲۰ بار گاز ترش در اینجا کار میکنیم. اگر گاز H ۲ S منتشر شود، با نیم دم نیز ممکن است کشته شویم. این گاز اگر بیش از حد باشد، کشنده است. سکویی که من الان دارم از اینجا با شما حرف میزنم، یک سکوی مادر است که ۱۲۵ نفر روی آن کار میکنند. ۳۰ سکوی دیگر نیز داریم که هر سکو گاز یک استان را تامین میکند و حدود ۷۵ درصد گاز کشور را شرکت ما تامین میکند. حدود ۴۰ درصد بنزین کشور از میدان گازی پارس جنوبی استخراج میشود و به پالایشگاه خلیج فارس ارسال میشود.