اقتصاد ۲۴- روزگاری ریسکهای بیمه در ایران کم بود و به تاسی از آن شرکتهای بیمهگر پوشش دهنده این ریسکها، کم. در آن روزگار (سال ۱۳۱۴) تنها بیمه ایران به عنوان یک شرکت دولتی، پوشش دهنده ریسکها و بیمها در ایران بود و بعدها با رشد ریسکها، شرکتهای بیمهگر خصوصی هم رو به فزونی گذاشتند، به طوری که امروز تعداد آنها به حدود ۲۵ شرکت رسیده است.
در این میان شرکتهای خصوصی به ویژه برای کسب سهم بیشتر از بازار در رقابت با بیمه ایران و سایر بیمههای بزرگ و باقدمت، دست به اقداماتی زدند. این شرکتها بیش از آنکه از جنبه نوآورانه، سهم خود را در بازار به دست آورند، اقدام به نرخ شکنی کردند تا بلکه بیمه گذار را به سمت و سوی خود بکشانند و همین مسئله به معضلی برای صنعت بیمه تبدیل شده است.
نرخ شکنی که از آن به عنوان دامپینگ نیز یاد میشود و در عرصه جهانی نیز تنبیهات شدیدی برای آن پیشبینی شده است، به معنی کاهش دادن نرخ حق بیمه از سطح تعادل انحصاری است، سطحی که صنعت بیمه را به سمت یک رقابت متعادل سوق میدهد.