سینمایی نیوز، محمد رضا دلیر: مدتهاست که فیلمهای دفاع مقدسی و سازندگان آنها را به وابستهبودن متهم میکنند و هیچ جایی برای استقلال رأی آنها قائل نیستند، اما وقتی به نافیلمساز عزیزکردهشان میرسند لب به ستایش باز میکنند و دریافتهای خود از تاریخ سینما و نقدنویسی را در صندوق میگذارند و همچون کسانی که بهتازگی با جنبههای توریستی سینما روبهرو شدهاند جایزه را حق پناهی و پادفیلمهایش میدانند. اما سؤال اساسیتر اینجاست که پناهی وابستهتر است یا سینماگران بهاصطلاح حکومتی؟
اتفاقات سال ۱۳۸۸ اگر یک برنده قطعی با نسبت آرای بسیار زیاد داشته باشد، جعفر پناهی است. هنر میخواهد که در تمام این شانزدهسال با صادرکردن بیانیه در قالب تصاویر متحرک به کارت ادامه دهی و بدون آنکه بهرهای استعداد ذاتی در کارت داشته باشی جایزه هم بگیری! به همین خاطر پناهی با رندی تمام یک پوکرباز حرفهای است که میداند کجا حرف بزند و چه جلوی دوربین ببرد که برایش منفعت داشته باشد.