جریان مهاجرت نخبگان در کشورمان در چند دهه گذشته سرعت فوقالعادهای یافته و به این ترتیب به معضلی نگرانکننده تبدیل شده است.
در این میان، بدون تردید ارزشمندترین دارایی هر کشور، نیروی انسانی است؛ زیرا توسعه فقط و فقط با محوریت انسان دستیافتنی خواهد شد. به این ترتیب تلاش کشورها برای جذب و بهکارگیری نیروی متخصص و نخبه کشور دیگر مفهوم و معنای روشنی پیدا میکند؛ از یک سو دارایی ارزشمندی از چنگ رقیب خارج و آهنگ رشد اقتصادی آن کشور کندتر میشود و از سوی دیگر اضافهشدن یک نخبه به جمع نخبگان شاغل کشور مقصد، به رشد ظرفیت اقتصادی و افزایش توان ثروتاندوزی آن کمک میکند.