به عنوان یک نیمچه خلبان سابق ! که حالا قلم را جایگزین یوک کرده، هنوز هر صدای غرش موتور و هر عبور جسم فلزی از آسمان که ردای سفید وارونگی اگزوزت را روی آسمان می کشد قلبم را لرز میدهد. دنیای پرندهها برای من فقط فلز و موتور نیست، روح و قدرت است، و گاهی هم سیاستی در هیبت یک بال. وقتی صحبت از جنگندههای نسل پنجم میشود، ذهنم ناخودآگاه به دو نام میرسد: سوخو ۵۷ روسی و اف-۳۵ آمریکایی. دو پرندهای که هر دو وعدهی تسلط بر آسمان را دادند، اما مسیرشان به دو آسمان کاملاً متفاوت ختم شد.
نبرد در آسمان حالا دیگر فقط قدرت موتور و مانور پذیری نیست ، جنگ داده ها و فرکانس هم هست
به گد که سوخو ۵۷ واقعاً به آسمان جنگ پرواز کند و نشان دهد از چه ساخته شده. اما تا آن روز اف-۳۵ همچنان تاج پادشاهی را بر سر دارد.
آنچه باید همه ما بدانیم این است که دوره پرواز و نبرد در آسمان با پرندههای نسل ۳ و ۳+ تمام شده! منطقا هبچ عاقلی نمیتواند بگوید با جنگنده F_۴ میتوان مقابل F۳۵ ایستاد، دنیای نبردهای هوایی از دهه ۶۰ شمسی یا ۸۰ میلادی تمام شده خاطرات خلبانان جنگ ایران و عراق دقیقا برای دهه خودشان است و در همان دهه هم عملکردها و سیستمهای این هواپیماها مورد وثوق بوده، حتی تاکتیکهای نبرد هوایی که از سوی آنان تعریف میشود هم امروزه آنچنان کاربرد قطعی ندارد، ابدا منکر رشادتها و عملکرد خارق العاده این قهرمانان نمیشوم، سخن من واضح و مشخص است، ” دنیایی نبردهای هوایی ” تغییر کرده است.