دولت علی الزیدی، نخستوزیر ۴۰سالهٔ عراق، در نخستین آزمون جدی خود، میان استقلال تصمیمگیری و امنیت داخلی گیر افتاده است. آمریکا با فشار مضاعف، خواستارِ تکمیلِ پروژهٔ خلعسلاح است و حتی ادغام حشدالشعبی در نیروهای دولتی را شرط همکاریهای دفاعی و اقتصادی خود قرار داده است. در مقابل، برخی گروهها همچون «کتائبحزبالله» و «حرکتالنُجَباء» اعلام کردهاند تا زمانی که تمام نیروهای آمریکایی از عراق خارج نشوند، سلاح خود را تحویل نخواهند داد.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
عراق این روزها در آستانهٔ یکی از سرنوشتسازترین آزمونهای خود پس از سقوط صدام ایستاده است. ضربالاجل ۳۰ شهریور (سپتامبر ۲۰۲۶) برای تحویل سلاح گروههای مسلح، همزمان با تاریخ خروج نیروهای ائتلاف بینالمللی，بار دیگر منطقهٔ جرفالصخر را به کانونی برای آزمونِ عزم دولت تبدیل کرده است. اما پرسش اصلی این است: آیا خلع سلاحِ گروههای مقاومت، عراق را باثباتتر میکند، یا برعکس، آن را به کام بحرانی تازه میکشاند؟