این حساسیت با تقابل دوباره امیر قلعهنویی
– علی دایی بیشتر هم خواهد شد. مربیانی که چند سال پیش هر کدام در مقطعی
سرمربی تیم ملی بودند، نمیخواهند برابر همدیگر بازنده باشند و در پایان
این رقابت رو در رو، دستها را به نشانه تسلیم بالا ببرند. آنها هنوز هم
نشستن روی نیمکت تیم ملی را حق خود می دانند و اعتقاد دارند در مقطعی که
سرمربی بودند خوب با آنها رفتار نشده است.
از سوی دیگر این رقابتی است بین بهترین خط
حمله لیگ که با 13 گل زده متعلق به استقلال است با بهترین خط دفاع که با
تنها 3 گل خورده از 7 بازی در اختیار سرخپوشان پایتخت است. در این بین
استقلال به عنوان میزبان، با توجه به شکست در بازی گذشته و نرسیدن به صدر
جدول، میخواهد در این بازی پیروز شود تا فرصت دوباره برای صدرنشینی را
بدست آورده و یا حداقل رتبه دوم را حفظ کند. آبیپوشان نیم نگاهی هم به
اهواز دارند و اگر بتوانند مقابل رقیب سنتی پیروز شده و فولادیها هم در
کسب پیروزی برابر ذوبآهن ناکام بمانند، صدرنشینی شیرینی را تجربه خواهند
کرد. اتفاقی که منوط به این میشود که قلعهنویی یا تیم میهمان سرخپوش بازی
انتحاری را جایگزین بازی محتاطانه کرده و برای پیروزی به فکر ارائه فوتبال
باشند نه خراب کردن بازی تیم حریف.