یوسف صفری
هم میهن
پارک ملی نایبند، نخستین پارک ملی دریایی ایران با حدود ۴۹ هزار هکتار عرصه در خشکی و دریا، یکی از غنیترین اکوسیستمهای ساحلی خلیج فارس است. از جنگلهای حرّا تا آبسنگهای مرجانی و سواحل تخمریزی لاکپشتهای دریایی، این منطقه را به میراثی بیبدیل در جغرافیای محیطزیستی کشور بدل کرده است.
در یک دهه اخیر، موج ساختوساز اسکلهها، تأسیسات صنعتی، جادهها و ساختمانهای اداری–مسکونی، مرزهای این منطقه حفاظتشده را به شدت تهدید کرده است. بحران بهقدری جدی است که نایبندــ نخستین پارک ملی دریایی ایران ــ امروز برای بقا در برابر تجاوز صنعتی باید بجنگد.
امروز نایبند فقط یک منطقه حفاظتشده نیست، بلکه به نماد تقابل سود صنعتی کوتاهمدت و ارزشهای پایدار محیطزیستی تبدیل شده است. پرونده شکایت سال های اخیر یکی از شرکت های پتروشیمی از فعالان اجتماعی و محیط ریستی به روشنی نشان میدهد که این تقابل نهتنها در میدان عمل بلکه در عرصه اجتماعی، رسانهای و حقوقی هم جریان دارد.
اتفاقات چند سال اخیر نشان داد که فشار شرکتها فقط محدود به پروژههای فیزیکی نیست. ماجرای شکایت شرکت ها از فعالان و دلسوزان محیط زیست، نمونه بارز تلاش برای خاموش کردن صدای منتقدان است. فعالان محیط زیست بارها نسبت به تخریب زیستگاههای حساس return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();