رجز کار نظامیان است، اما امیران لشکر و سرداران ایرانی، با نظامیان جهان تقاوتی ذاتی دارند؛ هم توکلشان به خداست و هم اگر از چیزی نمیترسند، این شجاعتشان، شجاعت یک قهرمان نیست، شجاع یک عارف خداجوی است که بدیلی در میان نظامیان جهان ندارد
جوان آنلاین: رجز کار نظامیان است، اما امیران لشکر و سرداران ایرانی، با نظامیان جهان تقاوتی ذاتی دارند؛ هم توکلشان به خداست و هم اگر از چیزی نمیترسند، این شجاعتشان، شجاعت یک قهرمان نیست، شجاع یک عارف خداجوی است که بدیلی در میان نظامیان جهان ندارد. کسی که از مرگ نترسد و بلکه مرگ برای او «احلی من عسل» باشد، از چه چیز دیگر میترسد؟! مرگ برای ارتشی و پاسدار ایرانی، رسیدن به «کوی دوست» است: «مرگ را دانم ولی تا کوی دوست/ راه اگر نزدیکتر دانی بگو»! نیروی مسلح ایرانی دنبال راه نزدیکتر از مرگ و شهادت است تا به وصال برسد، فلذا او مرگ را در آغوش میگیرد و شجاعت و رجزخوانیاش واقعی و عینی میشود. برای مدافعان وطن در روزگارانی که کفتارهای وحشی درندهخو و لاشهخوار به گمان ضعیفشدن شیر وطن برگرد او حلقه زدهاند، آن حیاتی که شهادت نتیجه آن نباشد، دردی است که جز با مرگ در راه حق درمان نمیپذیرد: «دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد/ پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن» و دیدیم که سلامیها و حاجیزادهها و باقریها همه نیازشان شهادت در راه خدا بود. اینچنین است که وقتی سرشد که دیگر در دنیا عربدهکشی نکند.
سخنان امیر سرلشکر سید عبدالرحیم موسوی در واکنش به مواضع اخیر دونالد ترامپ واجد چند پیام صریح و مستقیم است. نخست آنکه وی با توصیف اظهارات رئیسجمهور امریکا بهعنوان «سبکسرانه» و «در شأن یک رئیسجمهور نبودن»، سطح گفتار تهدیدآمیز ترامپ را پایینتر از استانداردهای رفتاری یک مقام عالی سیاسی معرفی میکند و بدین ترتیب مشروعیت و اعتبار سیاسی آن را به چالش میکشد.
نکته دوم در پرسش محوری رئیس ستادکل نیروهای مسلح نهفته است؛ آنجا که میگوید اگر قصد جنگ وجود دارد، چرا از مذاکره سخن گفته میشود. این بیان بهروشنی بر وجود یک تناقض در رویکرد اعلامی امریکا تأکید دارد. امیر موسوی با طرح این سؤال، همزمانی تهدید و دعوت به مذاکره را ناسازگار معرفی میکند و آن را نشانهای از عدم انسجام در موضعگیری طرف مقابل میداند. در واقع در سخنان او، مذاکره نفی نشده، بلکه مشروط به صداقت و پرهیز از رفتار تهدیدآمیز تلقی شده است.