به گزارش خبرنگار ایبنا؛ در ماههای اخیر، همزمان با فشار تورم و افزایش حساسیت افکار عمومی نسبت به نرخ ارز، بار دیگر این پرسش مطرح شده است که چرا دولت و بانک مرکزی نرخ ارز را با مداخله دستوری پایین نگه نمیدارند. این پرسش در ظاهر ساده است، اما پاسخ آن به یکی از مهمترین واقعیتهای اقتصاد ایران بازمیگردد: وقتی رشد اقتصادی کاهش مییابد، سرمایهگذاری افت میکند و درآمد واقعی مردم کوچکتر میشود، سرکوب دستوری نرخ ارز نهتنها مسئله را حل نمیکند، بلکه میتواند بحران را به آینده منتقل کند.
در اقتصادی که ظرفیت تولید آن محدود شده و به تعبیر سادهتر، «کیک اقتصاد» کوچکتر شده است، پایین نگه داشتن مصنوعی نرخ ارز به معنای ارزان کردن واقعی کالاها یا افزایش قدرت خرید مردم نیست. چنین سیاستی معمولاً با مصرف ذخایر ارزی، ایجاد تقاضای مازاد، شکلگیری صف، رانت وارداتی و فشار بر صادرات همراه میشود. نتیجه آن است که نرخ رسمی روی کاغذ پایین میماند، اما فاصله آن با واقعیتهای اقتصاد بیشتر میشود.