رئیس مجلس، رئیسجمهور و وزیر آموزشوپرورش به فشل بودن نظام آموزشی معترفند حالا فقط یک نفر باید این نظام را از اساس تخریب کند و دوباره آن را بسازد
جوان آنلاین: رئیسجمهور دیروز در اجلاس خبرگان رهبری گفت در نظام آموزشوپرورش ما «کسی که پول دارد نسبت به کسی که ندارد، جور دیگری آموزش میبیند.» او روز قبل هم در مراسم تجلیل از معلمان گفته بود «اگر بخواهیم مملکت را بسازیم باید همه را ببینیم نه فقط عدهای را که پول دارند. باید شرایط آموزشی برای آنکه پول ندارد هم فراهم شود.» پزشکیان در همین جلسه گفت «بچههایی که تربیت میکنیم فکرشان این است که به خارج بروند.» رئیسجمهور دیروز در جلسه دیگری در مشهد پرسید «آیا داشتن مدارسی با شهریههای غیرمتعارف در نظام اسلامی قابلقبول است.» رئیس مجلس، اما در همان روز اعتراضهای شدیدتری به نظام تعلیم و تربیت کشور داشت: «خجالت میکشم بگویم کیفیت آموزش و عدالت آموزشی کجاست. در کار جهادی دیدم که در مقطع ابتدایی محیط مدرسه هنوز خاک و گل وجود دارد و حتی محدوده مدرسه مشخص نیست. دانشآموزان در را با طناب بستند یا کلاس شیشه ندارد و همه از یک دستشویی استفاده میکنند. دوره ابتدایی که تمام میشود دانشآموز اسم خودش را هم نمیتواند بنویسد. اگر اینها را با چشم خودمان نمیدیدیم شاید اگر کسی میگفت باور نمیکردیم.» حتی وزیر آموزشوپرورش نیز از کنار آنچه تحت مدیریت اوست آسان نگذشت و همین دیروز از اینکه نظام تعلیم و تربیت ما حفظیاتمحور است، گلایه کرد: «یکی از بزرگترین مشکلات نظام آموزشی ایران برنامه درسی خشک و حافظهمحور است. دانشآموزان نمره بالا کسب میکنند، اما درک عمیقی از مطالب ندارند. این نظام آموزشی نیازمند تغییرات اساسی است.»
با این حساب که رؤسای قوا و وزیران و مسئولانی که مسئولیت مستقیم دارند از نظام تعلیمی کشور گلایه دارند، ظاهراً مقصر مردم یا معلمان یا سرایداران مدارس یا حتی خبرنگارها هستند! همهچیز وارونه شده، بهجای آنکه رسانهها از وضعیت نظام تعلیم و تربیت گله کنند و مسئولان پاسخ دهند، مسئولان خود بار آسان و چشمنواز گلهکردن را بر دوش گرفتهاند و از رسانهها نیز توقع دارند این گلایهمندی آنان را بهنحو احسن پوشش دهند!
شنیدن حرف دل اصحاب رسانه از زبان رئیس مجلس خوشحالکننده است؛ هرچند اگر همان حرفهای رئیس مجلس از سوی خبرنگاران به رشته تحریر درآورده شود، با هزار و یک انگ و جوابیه مواجه میشود، اما همین که یک مقام مسئول به واقعیت معضل نظام آموزشی معترف است جای خرسندی دارد. روز گذشته محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی از بحرانهای جدی آموزش و پرورش سخن گفت. او چندین مورد از ضعفهای نظام آموزشی کشور را این گونه شرح داد: «دوره ابتدایی که تمام میشود دانشآموز اسم خودش را هم نمیتواند بنویسد» او به وضعیت نابسامان کلاسهای درس و سرویس بهداشتی در مدارس نیز اشاره کرد: «در مدرسهای دانشآموزان در را با طناب بستند یا کلاس شیشه ندارد و همه از یک دستشویی استفاده میکنند!» این عبارات در حالی مطرح میشود که دولت در جای جای کشور، خانهسازی و ویلاسازی میکند، اما مدارس مجهز و کیفی به تعداد کافی نمیسازد. گویی تمام امید دولت به این است که خیرین مدرسهساز و سپاه پای کار بیایند. در حالی که اصلاً ساخت مدرسه کار پیچیدهای نیست و تنها توجه، اهمیت و همت میخواهد و بس، اما به راستی ما چه کاری برای آموزش و پرورش انجام دادیم که امروز از آن دفاع کنیم؟! رئیسجمهور هم از وضعیت نظام آموزشی ناراضی و شاکی است. حتی خود وزیر آموزش و پرورش هم اوضاع آموزش و پرورش را این گونه توصیف میکند که «دانشآموزان ما نمرات بالایی میگیرند، اما درک عمیقی از مطالب درسی ندارند. این سیستم آموزشی نیازمند تغییرات اساسی است.» حالا به نظر میرسد که دیگر نیازی به گذاشتن وقت و انرژی برای تشریح عمق فاجعه آموزشی در ایران نیست؛ چون دو رئیس قوه و وزیر مربوطه به فشل بودن نظام آموزشی ما معترفند، فقط یکی باید پیدا شود این نظام آموزشی را کلا تخریب کند و از نو بسازد.
امروز و در دورانی که هفته معلم نامگذاری شده، در اخبار، تلویزیون و رادیو میشنویم که وزیر آموزش و پرورش میگوید: «با یک برنامه درسی خشک و حافظهمحور مواجه هستیم.» رئیسجمهور نیز اعتراف میکند: «بچههایی که امروز تربیت میکنیم، فکرشان این است که به خارج بروند.» و حالا رئیس مجلس میگوید: «خجالت میکشم در این جلسه بگویم متوسط معدل، کیفیت آموزش و عدالت آموزشی در آموزش و پرورش کجاست» گویی قرار است این وضعیت نابسامان را مردم حل و فصل کنند و نه مسئولان!