مبینا ارجمندی
در بازار رمزارز، دیلیست شدن یک توکن معمولا بهعنوان یک تصمیم ناگهانی یا ضربتی تعریف نمیشود. مدیران صرافیها تأکید میکنند این فرآیند مرحلهبهمرحله و با اعلام قبلی انجام میشود. محمد حکیمی، مدیرعامل رمزینکس، میگوید دیلیست شدن در این پلتفرم سه فاز مشخص دارد. از اعلام پایان معاملات در یک بازه زمانی ۱۰روزه تا دوهفتهای، تا باز نگهداشتن برداشتها برای یک یا حتی چند ماه و در نهایت، در مواردی که کاربر اقدامی نکرده باشد، تبدیل دارایی و تسویه آن بهصورت ریالی یا تتری. به گفته او، هدف این است که دارایی کاربر قفل نشود و اگر امکان نقدشوندگی وجود دارد، این فرصتن شرایطی، دیلیست شدن به مسئلهای فراتر از مدیریت محصول تبدیل میشود و به حوزه اعتماد میرسد. کاربری که احساس کند در یک لحظه حساس تنها مانده، حتی اگر از نظر فنی حق با صرافی نباشد، تجربهای منفی از بازار ثبت میکند. تجربهای که میتواند به بیاعتمادی عمومی نسبت به سازوکارهای بازار رمزارز دامن بزند.
پس در بازاری که زیرساخت ارتباطی آن ناپایدار است، آیا میتوان صرفا با تکیه بر انجام اطلاعرسانی از بروز این شکاف جلوگیری کرد؟ یا باید پذیرفت که ناپایداری اینترنت، خود به یکی از عوامل مؤثر در شکلگیری اعتراضها و احساس زیان کاربران تبدیل شده است؟