۱۴:۳۰ – ۰۵ مرداد ۱۴۰۵
نامه رزمندگان حزبالله لبنان به رهبر انقلاب و پاسخِ پرمعنای او، بازخوانیِ مفهومِ «بیعت» در عصر غیبت است.
باشگاه خبرنگاران جوان – نامه رزمندگان حزبالله لبنان به رهبر انقلاب و پاسخِ پرمعنای او، فقط یک تبادل دیپلماتیک نیست؛ بازخوانیِ مفهومِ «بیعت» در عصر غیبت و ترسیمِ معماریِ قدرتِ جبههی مقاومت بر مبنای قرآن، نهجالبلاغه و نظریههای مشروعیت است.
چندی از انتشار پاسخ رهبر معظم انقلاب به نامهی بیعت دبیرکل و رزمندگان حزبالله لبنان نمیگذرد. نامهای که رزمندگانِ جبههی مقاومت، خطاب به «نائبِ امامِ زمان» نوشتند و در آن، با زبانی حماسی و عارفانه، وفاداری خود را به مسیرِ «اقتدار» و «اعتماد به خدا» اعلام کردند. در مقابل، رهبر انقلاب نیز با تکیه بر آیهی «قَاتِلُوا الَّذِینَ یَلُونَکُمْ مِنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُوا فِیکُمْ غِلْظَةً» (توبه/۱۲۳)، بر ضرورت «غلظت» و «شدت» در برابر دشمن تأکید و جمهوری اسلامی را متعهد به دفاع از تمامیت ارضی لبنان معرفی کردند. اما این رویداد، فراتر از یک نامهنگاری سیاسی است. اینجا، ما با یک «بازخوانیِ تمدنی» از مفهوم «بیعت» در عصر غیبت روبروییم؛ مفهومی که ریشه در قرآن، امتداد در نهجالبلاغه و تطابق با نظریههای مشروعیت در علوم سیاسی دارد.
بیعت در قرآن؛ از «بیعت رضوان» تا «اولیالامر»