22 مهر 1404
با درگذشت ناصر تقوایی، یکی از نادرترین نگاههای سینمای ایران خاموش شد؛ نگاهی که در قابهای گزیدهاش، جنوب را میدید، مردم را میفهمید و ایمان داشت که سینما پیش از هر چیز، زبان شناخت و همدلی است.
هدیه حدادیاصل_ خبر درگذشت ناصر تقوایی، یادآور خاموش شدن یکی از روشنترین ذهنهای سینمای ایران است. او از معدود فیلمسازانی بود که در آثارش، فاصله میان ادبیات، مردمشناسی و سینما را از میان برد. تقوایی از همان آغاز کار، به جای آنکه اسیر قواعد صنعتی سینما شود، در پی «شناخت» یعنی شناخت انسان، زیست محلی و زبان تصویر بود.
در دورهای که بیشتر فیلمسازان ایرانی در تلاش بودند تا فیلمهایی پرماجرا، پر گفتوگو و شهری بسازند، او راهی برعکس را انتخاب کرد و جهان آرام و آیینی جنوب ایران را به مرکز نگاه خود آورد. حاصل این نگاه، هم در فیلمهای داستانیاش دیده میشود، هم در مستندهایی که در سالهای نخست فعالیتش ساخت؛ مستندهایی که هرکدام تجربهای تازه از مشاهده و بیان تصویریاند.