سینمایی نیوز، محمدرضا دلیر: «ناجورها» به کارگردانی حسین فرحبخش و با بازی ستارههایی مانند پژمان جمشیدی و محسن کیایی، این روزها بر پرده سینماهای کشور رفته است. اثری که با تیزرهای پرزرق و برق و وعده «کمدیترین فیلم سال» وعده خنده و سرگرمی میدهد. اما به نظر میرسد واقعیت پشت این شعارهای تبلیغاتی چیز دیگری است. بسیاری از منتقدان و مخاطبان معتقدند «ناجورها» تنها یک کپی ضعیف و پیش پا افتاده از فرمولهای قدیمی کمدی است؛ فیلمی که به جای خنداندن، با شوخیهای کهنه و شخصیتهای کلیشهای، مخاطب را کسل و خسته میکند. این فیلم ادعا میکد ادامهدهنده راه آثار کمدی ماندگاری مانند «اجارهنشینها» ساخته داریوش مهرجویی است، اما در عمل هیچیک از عمق داستان، طنز هوشمندانه و شخصیتپردازیهای قوی آن اثر کلاسیک را ندارد. در این تحلیل جامع، به واکاوی دلایل شکست هنری و تجاری این فیلم میپردازیم و میبینیم که چرا ساخت چنین آثاری آینده ژانر کمدی در سینمای ایران را به خطر میاندازد.
فیلم «ناجورها» را میتوان نمونهای بارز از «کمدیسازی صنعتی» در سینمای امروز ایران دانست؛ فیلمهایی که نه از دل یک ایده خلاقانه، که از یک فرمول ثابت و آزمونپسداده گیشهای متولد میشوند. مشکل اصلی فیلم نه در بودگاه یا بازیگران، که در «فیلمنامه فقیر» و «کارگردانی فاقد دیدگاه» ریشه دارد.