بررسی یک دندان ۵۹هزار سالهی نئاندرتال نشان میدهد این انسانهای باستانی احتمالاً برای کاهش درد ناشی از پوسیدگی، دندان را بهطور عمدی سوراخ میکردهاند؛ کشفی که قدیمیترین شواهد شناختهشده از نوعی دندانپزشکی ابتدایی را حدود ۴۵هزار سال عقب میبرد و تصویر پیچیدهتری از تواناییهای ذهنی نئاندرتالها ارائه میدهد.
به گزارش زومیت به نقل از نیوساینتیست، دندان باستانی در در غاری در کوههای آلتایِ جنوبغربی سیبری روسیه کشف شد؛ منطقهای که نئاندرتالها حدود ۷۰هزار سال پیش پس از مهاجرت از اروپا در آن ساکن شدند. نئاندرتالها گروهی از انسانهای باستانی بودند که تا حدود ۴۰هزار سال قبل در بخشهایی از اروپا و آسیا زندگی میکردند و نزدیکترین خویشاوند منقرضشده انسان امروزی به شمار میروند.
دندان کشفشده، آسیای دوم فک پایین است و نشانههای واضحی از پوسیدگی شدید و مداخله انسانی را در خود دارد. در مرکز آن حفرهای نامنظم دیده میشود که تا پالپ یا بخش نرم داخلی دندان، جایی که اعصاب و رگهای خونی قرار دارند، ادامه پیدا کرده است.
بررسیها نشان میدهد این حفره بر اثر شکستگی طبیعی ایجاد نشده، بلکه با ابزارهای سنگی نوکتیز بهطور عمدی تراشیده و سوراخ شده است. آثار چرخش ابزار روی دیوارههای داخلی حفره نیز این احتمال را تقویت میکند که نئاندرتالها تلاش داشتهاند منبع درد را از بین ببرند.
در ابتدا تصور میشد دندان پس از مرگ شکسته شده باشد، اما مطالعات میکروسکوپی و turn;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();