به گزارش تابناک ؛ وقتی به میگ-۳۵ نگاه میکنی، در واقع داری به نسخهای عمیقاً ارتقاءیافته از همان Mikoyan MiG-۲۹ نگاه میکنی. همان پلتفرم پایه، همان فلسفه طراحی، اما با یک تلاش جدی برای رساندنش به استانداردهای نسل جدید. روسها این پروژه را با این هدف جلو بردند که بتوانند یک جنگنده چندمنظوره سبکتر و ارزانتر نسبت به سوخوهای سنگینتر مثل Su-۳۵ ارائه دهند، چیزی که هم صادراتی باشد و هم بتواند در نیروی هوایی خودشان نقش مکمل بازی کند.
از نظر ظاهری، اگر کسی خیلی دقیق نباشد، ممکن است میگ-۳۵ را با نسخههای جدیدتر میگ-۲۹ اشتباه بگیرد. همان فرم بدنه، همان ورودیهای هوای مشخص، همان چهرهای که برای اهلش آشناست. اما زیر این بدنه، تغییرات قابل توجهی اتفاق افتاده. اینجا دیگر با یک جنگنده دهه ۸۰ طرف نیستیم، حداقل روی کاغذ.
مهمترین تغییر، در قلب الکترونیکی این پرنده است. میگ-۳۵ به رادار آرایه فازی فعال یا همان AESA مجهز شده، چیزی که در مدلهای قدیمیتر اصلاً وجود نحویل مطرح باشد، میگ-۳۵ میتواند بهعنوان یک گزینه میانی مطرح شود. نه بهترین، نه بدترین، بلکه یک انتخاب عملیاتی.
باید این را پذیرفت که میگ-۳۵ بیشتر از آنکه یک انقلاب باشد، یک تکامل است. تلاشی برای زنده نگه داشتن یک پلتفرم قدیمی در دنیای جدید. این تلاش قابل احترام است، اما کافی بودنش بستگی به این دارد که از آن چه انتظاری داشته باشی.
برای ایران، این جنگنده میتواند یک قدم رو به جلو باشد، اما نه آن جهشی که همهچیز را تغییر دهد. چیزی بین گذشته و آینده، دقیقاً مثل خود داستانش؛ و اینجاست که تصمیم سخت میشود. چون گاهی انتخابها بین خوب و بد نیست، بین «کافی» و «بهتر» ، البته ایران زیرساخت مورد نیاز برای این هواپیما با توجه مشترک بودن زیرساخت عملیاتی میگ 35 و میگ 26 را دارد ، اما در اصل باید ببینیم که روس ها آیا این جنگنده را به می فروشند یا نه .