عصر ایران؛ احمد فرتاش – در روزهای جام جهانی، صحنهای در سراسر جهان تکرار میشود: پرچمها از پنجرهها آویزان میشوند، سرودهای ملی با شور بیشتری خوانده میشوند و میلیونها نفر پیروزی تیم کشورشان را پیروزی خود تلقی میکنند. در این روزها احساس تعلق ملی به شکلی آشکارتر از همیشه بروز مییابد. اما همین پدیده پرسشی مهم را پیش روی ما قرار میدهد: تفاوت میان میهندوستی و ملیگرایی چیست؟ و چرا فوتبال (و کلاً ورزش) گاهی این دو را به یکدیگر نزدیک میکند؟
در نگاه نخست، میهندوستی و ملیگرایی مفاهیمی مشابه به نظر میرسند. هر دو با عشق به کشور، احساس تعلق به ملت و افتخار به هویت ملی ارتباط دارند. اما در ادبیات علوم سیاسی میان این دو تمایزی مهم وجود دارد.
میهندوستی در سادهترین تعریف، علاقه و دلبستگی به کشور خویش است. فرد وطندوست ممکن است به تاریخ، فرهنگ، زبان یا دستاوردهای جامعۀ خود افتخار کند و موفقیت هموطنانش را مایه شادی بداند. اما این احساس الزاماً با تحقیر دیگر ملتها همراه نیست. وطنپرستی میتواند با احترام به دیگران و پذیرش تفاوتها سازگار باشد.
ملیگرایی اما اغلب گامی فراتر میرود. ملیگرا نه تنها به کشور خود علاقه دارد، بلکه گاه آن را برتر از دیگر کشورها میداند یا موفقیت خود را در شکست دیگران جستوجو میکند. اگر میهندوستی بر عشق به «خودی» استوار است، ملیگرایی معمولاً با نوعی بیاعتمادیturn;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();