شاید برای شما باور این مطلب مشکل باشد که تمام منصبهای سیاسی من بعد از پیروزی انقلاب بنا به دعوت بزرگان این نظام بوده و من شخصا به دنبال تصدی آن نبودهام، چه مشاورت و چه وزارت و چه عضویتها و سرپرستیهای مختلف و البته به آنها میبالم و از آن اعتمادی که به این حقیر شده است، خدا را شکر میکنم؛ اما درباره ریاست مجلس یا بهتر بگویم سخنگویی و خدمتگزاری، تشخیص آن با نمایندگان محترم مجلس است…
“من مخالفت شخصی با مؤمنان ندارم و اگر مخالفتی را شما در بیانات من درباره آقای قالیباف یا آقای روحانی برداشت کردهاید، به شخص آنها برنمیگردد. من خود را کوچکتر از آن میدانم که بخواهم متعرض اشخاص شوم. ثانیا مخالفت من با عملکردهاست. ”
سیدمصطفی میرسلیم، 73ساله، از قدیميهای مؤتلفه اسلامی است. سه ماه است به عنوان نماینده مردم تهران برای مجلس یازدهم انتخاب شده و از او به عنوان یکی از نامزدهای اصلی برای نشستن بر کرسی ریاست قوه مقننه نام برده میشود. او اما پیش از این دو بار تا آستانه نشستن بر صندلی ریاست دولت هم پیش رفته بود. اولین بار، در مگسیخته خود و از اقدامات ما در اجرای قانون اساسی و مصوبه مجلس، ناراضی بودند به هجوم انتقادهای تخریبی واداشت تا آثار ناجوانمردانه آن در ذهن برخی نقش بست. از اعتراضات خود من در آن زمان به دوستانمان در دولت این بود که تبلیغات به شکل غربی چه در زمینه سیاسی و چه در زمینه تجاری بهتدریج رایج شده و آینده خوبی را نوید نمیدهد و متأسفانه دولت با پشتیبانی از ضرورت تنوعگرایی، نظر ما را نپذیرفت و موجب تضعیف فرهنگی شد که برخی از مفاسد اقتصادی و اجتماعی ناشی از آن، امروز جامعه ما را تهدید کرده است.