اقتصاد۲۴– «سینما» از همان روزگاری که وارد ایران شد و مورد توجه و علاقه مردم این سرزمین قرار گرفت، تلاش کرد مانند داستان و شعر پژواکی از حرف و درد عامه مردم باشد و همین شد که انواع ژانرها از سوی کارگردانان تجربه شد تا مظروفی باشد برای بیان مسائل اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و مهمتر از همه سیاسی. خسرو معصومی از جمله کارگردانهایی است که در بسیاری از آثارش تلاش کرده مصائب و اتفاقات پیرامونش را تصویر کند و گاه برداشتهای سیاسی از فیلمهایش باعث شده تا اثرش مهر توقیف بخورد. معصومی بر این اعتقاد است که در سینمای ایران اصولا هیچ فیلم سیاسی ساخته نشده است و حتی فیلم «گوزنها» مسعود کیمیایی را فیلمی در ژانر اجتماعی میداند و نه سیاسی.
معصومی در این گفتگو دلایل خود را توضیح میدهد و از فیلمنامههایی میگوید که با تم سیاسی نوشته شدهاند، اما یا اجازه ساخت نگرفتهاند یا میدانند که هرگز ساخته نخواهند شد. این گفتگو را که به بررسی سیر تاریخی ساخت فیلم سیاسی در سینمای ایران پرداخته شده، معصومی قبل از هر چیز پاسخ پرسشهای ما را با یک پرسش دیگر پاسخ داد: «مگر در اینجا فیلم سیاسی هم میشود ساخت». این جمله او شاید بطن همه حرفهایش در این گفتگو باشد میخوانید.
طی سالیان، تعبیرهای متفاوتی از ساخت فیلم سیاسی در سینمای ایران شده است. نگاه شما به این بخش از سینمای ایران چیست؟ آیا تا به امروز در تصویر اتفاقات سیاسی موفق بودهایم؟