۱۱:۰۰ – ۲۱ شهريور ۱۴۰۵
اینکه سینماگر بتواند درباره جایی که در آن زندگی میکند حرف بزند، حتی اگر نگاهش با دیگری متفاوت باشد، اتفاق مهمی است.
باشگاه خبرنگاران جوان – اینکه سینمای ایران در شرایط امروز چقدر میتواند به اتفاقات جامعه واکنش نشان دهد، به نظرم جواب قطعی و از پیش تعیینشدهای ندارد. نمیتوان برایش یک نسخه یا فرمول پیچید که اگر فلان نهاد یا فلان شخص فلان کار را انجام بدهد، حتماً سینماگر هم به سراغ اتفاقات کشورش میرود. اما چیزی که خودم به آن باور دارم این است که ساختن فیلم برای وطن، در درجه اول یک موهبت است؛ موهبتی که شاید نصیب سینماگری شود که ایران برایش فقط یک موضوع برای فیلم ساختن نیست و قرار نیست همهچیز را با فروش گیشه یا جایزهای که ممکن است از یک جشنواره جهانی بگیرد، اندازه بگیرد. اینکه یک سینماگر نسبت به اتفاقات اطرافش بیتفاوت نباشد و چیزی را که در جامعه میبیند وارد فیلمش کند، خودش یک جور هنر است. طبیعتاً این واکنش همیشه هم بیهزینه نیست و میتواند موافق و مخالف داشته باشد، اما شاید بخشی از هنرمند بودن همین باشد که از این واکنشها نترسد. اینکه سینماگر بتواند درباره جایی که در آن زندگی میکند حرف بزند، حتی اگر نگاهش با دیگری متفاوت باشد، اتفاق مهمی است.
البته برای شکل گرفتن چنین سینمایی، فقط از خود سینماگر نمیشود انتظار داشت. شاید بتوان از نهادهای قانونگذار و نظارتی هم انتظار داشت کمی بیشتر به تفاوت نگاهها فرصت بدهند. نه به این معنا که قانون کنار گذاشته شود؛ طبیعتاً هر جامعهای چهارچوبها و خطوط قرمز خودش را دارد و سینما هم نمیتواند از آنها جدا باشد. اما در همین چهارچوبها میشود فضای بیشتری برای دیده شدن نگاههای مختلف ایجاد کرد؛ فیلمهایی ساخته شوند که لزوماً همه یک حرف را نزنند و حتی به هم پاسخ بدهند. فکر میکنم گفتوگوی واقعی میان فیلمها، خیلی وقتها میتواند از یک صدای واحد برای سینما مفیدتر باشد.