جواد عزتی حالا یک دهه است که به عنوان بازیگری همه فن حریف، خودش را به اثبات رسانده است. مهمترین ویژگی او که میتوانیم آن را دلیل اصلی موفقیتش به حساب بیاوریم، این است که هر نقشی را را از فیلتر خود عبور میدهد و بهخوبی میداند برای واقعپذیری هر نقش وابسته به اثری که پیش رو دارد، باید به چه نسبتی از تواناییهایش استفاده کند.
جواد عزتی برای طراحی و اجرای نقش هایش دوز مشخصی از شیرینی، جدیت، درماندگی، خشم، شوخطبعی و … را خرج میکند و اجازه نمیدهد در هیچ نقطهای تعادل میان این ویژگیها بهم بخورد. در فیلمهایی مثل «آینهبغل» و «هزارپا» به اندازهی کافی از شوخطبعی و شیرینی استفاده میکند و در «لاتاری» و «ماجرای نیمروز» و «شنای پروانه»، هیچ نشانی از این ویژگیها ندارد. یا در «تنگه ابوقریب» و «جهان با من برقص»، بازیای بینابین در نظر میگیرد. او سال گذشته با دو نقش مالک و احمد خسروی در «زخم کاری» و «مرد بازنده»، در مرکز توجهها قرار داشت.