به گزارش خبرگزاری آنا، آسمان تهران ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ حدود ساعت ۱۲:۱۵ ظهر، برخلاف روزهای معمول، رنگی دیگر داشت؛ رنگی سنگین و ناآرام. تنها پنج روز از آغاز جنگ میان آمریکا و اسرائیل با ایران میگذشت و سایه این جنگ، بر خانههای شهروندان سنگینی میکرد. درست در لحظهای که روز به اوج خود رسیده بود، سکوت نیمهروز را صدایی مهیب شکافت؛ اصابتی که لرزه بر تن شهر و خانههای مسکونی انداخت.
موشکی از سوی آمریکا و اسرائیل علیه مردم ایران، با جریانی از آتش و غبار، مستقیماً به ساختمان اداره برق در منطقه ۴ شهرداری تهران در خیابان صاحبالزمان برخورد کرد. این موضوع سندی دیگر از جنایتهای دشمن بود البته داستان در همان برخورد تمام نشد. از مسیر رد شدن آتش و سنگینی ضربه، مشخص شد که این موشک، مسیر خود را از میان لاین کندرو بزرگراه شهید زینالدین، در جهت شرق به غرب، باز کرده است. موشک، گویی نه تنها از میان زمین عبور کرده، بلکه میخواست بخشی از هسته این شهر را با خود ببرد.
آنچه در افکار عمومی به عنوان یک «موشک عملنکرده» ثبت شد، در واقع آغاز یک نبرد جانفرسا در اعماق خاک بود. موشکی با وزن خیرهکننده بیش از ۵ تن، مانند یک غول فلزی، در عمق ۱۵ متری زمین فرو رفته بود. این تنها یک عملیات خنثیسازی ساده نبود.