سروین دهقان/صبا، اجرای دوباره «خسوف» در تالار وحدت، پس از حدود دو دهه، یکی از اتفاقهای قابل توجه موسیقی کلاسیک و ارکسترال ایران بود؛ اثری که به دلیل ابعاد بزرگ ارکستر، حضور گروه کر، دشواریهای فنی و نیاز به تمرینهای طولانی، سالها امکان اجرای دوباره پیدا نکرده بود. این بار اما با حضور ارکستر سمفونیک تهران و گروه کر، پروژهای با تعداد بالای نوازندگان و خوانندگان شکل گرفت و پس از چندین جلسه تمرین، روی صحنه رفت. آرش امینی، رهبر مهمان ارکستر «خسوف»، خود سابقهای قدیمی با این اثر دارد. او حدود ۲۵ سال پیش، در اجرای قبلی «خسوف»، به عنوان نوازنده ویولن ارکستر تهران حضور داشته است. همین سابقه باعث شده مواجهه او با این اثر، صرفاً مواجهه یک رهبر ارکستر با یک پارتیتور نباشد؛ بلکه بخشی از خاطرات حرفهای و موسیقایی او نیز با این اثر گره خورده باشد. امینی در گفتوگو با روزنامه «صبا» از تجربه اجرای دوباره «خسوف»، ظرفیتهای موسیقی ایرانی در آثار ارکسترال، وضعیت آهنگسازی در ایران، ضرورت برنامهریزی برای ارکسترها، آشتی نسل جوان با موسیقی سمفونیک، نقش رسانه ملی و در نهایت ضرورت توجه جدیتر به موسیقی کودک و نوجوان سخن میگوید.