موزه سینمای ایران قرار بود خانهای برای حافظه جمعی سینمای ایران باشد؛ جایی که ابزارها، اسناد، عکسها، پوسترها و خاطرات نسلهای مختلف سینماگران گرد هم آیند و تصویری از سیر تحول هنر هفتم در ایران ارائه کرده و به نمایش بگذارد. این نهاد از ابتدا با چنین رسالتی شکل گرفت و سالها بهعنوان مرجع اصلی تاریخ سینمای ایران شناخته میشد.
اما آنچه امروز از موزه سینمای ایران دیده میشود، بیش از آنکه نشانی از حافظه تاریخی سینما را به همراه داشته باشد، صحنهای است برای برگزاری رویدادهایی که بعضاً هیچ پیوندی با مأموریت بنیادین این نهاد ندارند. همین تغییر رویکرد باعث شده نگاههای انتقادی نسبت به مدیریت جدید شکل بگیرد و بسیاری از اهالی سینما این پرسش را مطرح کنند که آیا موزه هنوز جایگاه اصیل خود را دارد و یا میتواند حفظ کند و یا باغ فردوس و ساختمان زیبا و پرقدمتش، صرفاً به سکوی پرتابی برای افراد خاص و ویترینی برای رزومهسازی مدیرانی بدل شده است که هیچ سنخیتی با سینما و هنر ندارند؟!