چرا طرح پلیس برای برخورد با موتورسواران، دفاع از حق شهروندان است؟
جوان آنلاین: تهران سالهاست با پدیدهای روبهرو است که دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک تخلف رانندگی دانست. موتورسیکلتهایی که از پیادهرو تا خطوط ویژه، از تونل تا پل عابر پیاده را به قلمرو خود تبدیل کردهاند، احساس امنیت را از میلیونها شهروند گرفتهاند. در چنین شرایطی، اجرای طرح جدید پلیس راهور برای برخورد با تخلفات موتورسواران، بیش از آنکه یک اقدام انتظامی باشد، تلاشی برای بازگرداندن قانون به خیابانهای پایتخت و دفاع از حقوق شهروندانی است که سالها هزینه بیقانونی را پرداختهاند.
تهران امروز با حدود ۹ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر جمعیت ثابت و نزدیک به ۴ میلیون نفر جمعیت شناور، یکی از پرتراکمترین کلانشهرهای منطقه به شمار میرود. در این شهر بیش از ۴ میلیون و ۷۰۰ هزار خودرو و تقریباً همین تعداد موتورسیکلت در حال تردد هستند؛ آماری که به تنهایی نشان میدهد مدیریت ترافیک بدون رعایت قانون عملاً ناممکن است.
اما بحران اصلی تنها تعداد وسایل نقلیه نیست. مشکل آنجاست که بخشی از کاربران معابر، خود را ملزم به رعایت هیچ قاعدهای نمیدانند. نتیجه این وضعیت، خیابانهایی است که در آنها حق تقدم، چراغ قرمز، خطوط ویژه، پیادهرو و حتی جان انسانها گاهی معنای خود را از دست میدهد.
آماری که نباید عادی تلقی شود
پلیس راهور تهران اعلام کردهاست که فقط در سال گذشته بیش از ۴ میلیون تخلف موتورسیکلت در پایتخت ثبت شدهاست؛ واقعیتی که نشان میدهد تخلف برای بخش قابلتوجهی از موتورسواران به رفتاری روزمره تبدیل شدهاست. عبور از چراغ قرمز، حرکت در خلاف جهت، ورود به خطوط ویژه، تردد در پیادهرو، نداشتن کلاه ایمنی، مخدوش کردن پلاک، عبور از تونلها و انجام حرکات نمایشی، تنها بخشی از تخلفاتی است که هر روز در برابر چشمان شهروندان رخ میدهد. اگر راننده خودرویی حتی یکی از این تخلفات را مرتکب شود، احتمال توقف و اعمال قانون بسیار زیاد است، اما بسیاری از موتورسواران سالهاست احساس میکنند میتوانند بدون هزینه جدی، هر قانونی را نادیده بگیرند.
وقتی پیادهرو امن نیست
یکی از بزرگترین قربانیان این وضعیت، عابران پیاده هستند. پیادهرو که باید امنترین بخش فضای شهری باشد، در بسیاری از نقاط تهران به مسیر عبور موتورسیکلتها تبدیل شدهاست؛ کودکی که دست مادرش را گرفته، سالمندی که با عصا حرکت میکند یا فردی دارای معلولیت، هر لحظه ممکن است با موتورسیکلتی روبهرو شود که با سرعت از کنارشان عبور میکند. شهر زمانی معنا پیدا میکند که ضعیفترین کاربران آن، یعنی عابران پیاده، بیشترین امنیت را داشته باشند؛ نه اینکه مجبور شوند از موتورهایی که روی پیادهرو حرکت میکنند، فرار کنند.