به گزارش تابناک؛در سالهای اخیر واژهی «موتور GDI» یا تزریق مستقیم سوخت بنزینی زیاد به گوش میرسد، اما کمتر کسی دقیق میداند این فناوری چه تفاوتی با موتورهای معمولی دارد و چرا خودروسازان بزرگ جهان مثل هیوندای، کیا، میتسوبیشی، تویوتا و بامو به سمت استفاده از آن رفتهاند. موتور GDI در واقع نتیجهی سالها تلاش برای ترکیب توان بالا با مصرف سوخت پایین است؛ یعنی همان رؤیایی که مهندسان خودروسازی همیشه در پی آن بودهاند.
در موتورهای بنزینی قدیمی، سوخت توسط انژکتور در منیفولد هوا پاشیده میشود تا با هوا ترکیب شود، سپس این مخلوط وارد سیلندر میگردد. این روش «تزریق غیرمستقیم» یا MPI نام دارد. اما در موتورهای GDI، سوخت بهطور مستقیم داخل سیلندر و روی پیستون تزریق میشود، درست مثل موتورهای دیزل. این کار باعث میشود کنترل سوخت بسیار دقیقتر، احتراق کاملتر و توان خروجی بیشتر باشد، در حالیکه مصرف سوخت و آلایندگی کاهش مییابد.
سیستم تزریق مستقیم به کمک یک پمپ فشار قوی، سوخت را با فشار بسیار بالا (گاهی تا ۲۰۰ بار) به درون سیلندر میفرستد. در لحظهی فشردهسازی، انژکتور سوخت را پاشش میکند و ECU موتور براساس دما، بار موتور و دور آن، مقدار دقیق سوخت را تعیین میکند. در نتیجه، احتراق کاملتر انجام میشود و اتلاف انرژی بسیار کمتر از موتورهای معمولی است.
امروزه تقریباً تمام برندهای بزرگ جهان در حال استفاده از نوعی فناوری تزریق مستقیم هستند. از بامو سری ۳ گرفته تا مرسدس بنز کلاس C، از مزدا اسکایاکتیو G تا تویوتا داینامیک فورس — همگی از اصول مشابه GDI استفاده میکنند. این روند نشان میدهد که آیندهی پیشرانههای بنزینی در ترکیب فناوریهای تزریق مستقیم، توربو و هیبرید خواهد بود.
موتورهای GDI نقطهی عطفی در تکامل پیشرانههای درونسوز محسوب میشوند. آنها ثابت کردند که با دقت مهندسی میتوان بدون افزایش حجم موتور، قدرت و کارایی بیشتری گرفت. با اینکه نگهداریشان حساستر است، اما هر رانندهای که تجربهی رانندگی با یک خودروی مجهز به GDI را دارد، از واکنش سریع پدال گاز، چابکی و کشش عالی آن لذت برده است.