آپارتمان نشینی در کشور ما بر اثر یک اضطرار به وجود آمده و انتخاب مردم نبوده است. شهروندان معمولاً توان خرید خانه های ویلایی را ندارند و مجبورند در آپارتمان زندگی کنند.
مرضیه یاسی؛ به گزارش تابناک اقتصادی؛ خانه های حیاط دار با سبک زندگی ایرانی همخوانی بیشتری دارد و آپارتمان نشینی فضای بازی کودکان را از بین برده و با حذف دسترسی افراد به آفتاب و فضای باز بر روی سلامت روان آن ها تأثیر منفی داشته است. در آپارتمان نشینی آمار افسردگی بالاتر است و هزینه های درمان نیز به خانوارها تحمیل می شود. برای حل این مشکلات، دولت باید طرح هایی در راستای ساخت خانه های تک طبقه و حیاط دار در دستور کار قرار دهد و مردم را از مشکلات آپارتمان نشینی دور کند.
یکی از دلایل اصلی که مخالفان یک طبقه سازی مطرح می کنند این است که با توجه وسعت واحدها و همچنین توزیع آنها در واحد سطح، شهر به صورت افقی توسعه پیدا می کند و طبیعتاً هزینه توسعه زیرساخت های شهری مانند انتشعابات، راه، فضای سبز و…. افزایش خواهد یافت. در پاسخ باید گفت، درست است که به دلیل بزرگ شدن شهرها هزینه های زیرساخت، یعنی توسعه انشعابات آب، برق و گاز افزایش پیدا میهی اوقات بحث تعارض منافع اشخاص را داریم؛ کسانی که در سایه و یا مستقیم در تصمیم گیری ها موثر هستند. برخی مواقع تعارض منافع سازمان ها مطرح است. مثلاً شهرداری ها که به دنبال افزایش درآمدهای خودشان از محل آپارتمان و برج سازی هستند، مقاومت هایی در مقابل ساخت خانه های ویلایی دارند. با وجود این مقاومت ها باید توجه داشته باشیم که رهاوردهای ساخت خانه های تک طبقه و حیاط دار نسبت به آپارتمان سازی بیشتر است و دولت باید به قولی که در این زمینه داده است، عمل کند.