مهاجرت سرمایه انسانی لزوما با جابهجایی فیزیکی صورت نمیگیرد. برخی در کشور هستند، اما به صورت دورکاری برای کشورهای دیگر کار میکنند. وضعیتی که از آن به عنوان مهاجرت مجازی یاد میشود. رصدخانه مهاجرت ایران نوشته که این امر میتواند زنگ خطری برای کارفرمایان ایرانی در از دست دادن نیروی کار متخصصی باشد که مهاجر نیست، اما برای کارفرمای ایرانی هم کار نمیکند.
برای هر فرد مهاجر تا سن 23 سالگی بیش از 2 میلیارد تومان هزینه آموزشی و سلامت در کشور صورت گرفته است. با این حال برخی از کشورها بدون هزینهکرد خاصی و با سیاستگذاری و برنامهریزی در حوزه مهاجرت، برخی از این افراد را جذب بازار کار خود میکنند.