به گزارش بولتن نیوز، زبان فارسی به جای خاصی تعلق ندارد. ما نباید روی اسم تعصب داشته باشیم. همه جای دنیا همینطور است. من بسیار خوب ترکی حرف میزنم و از موسیقی ترکی لذت میبرم و به زادگاه خود مینازم، ولی زبان رسمی ما زبان فارسی است و ما شاهنامه را به زبان فارسی میخوانیم.
در همه جای دنیا در کنار زبان رسمیشان که زبان تعامل با جاهای دیگر است، زبانهای محلی دیگری هم وجود داشته است. هیچکس به زبانهای محلی بد نمیگوید، حتی به آن احترام هم میگذارند، ولی همه جای دنیا یک زبان رسمی دارد. کسی به فرزند هشتسالهاش با زبان محلی ریاضی درس نمیدهد.
همۀ ملتهای تثبیتشده از اقوام و زبانهای مختلف تشکیل شدهاند. همۀ اینها جمع میشوند و یک ملت میشوند. آن یک ملت یک زبان رسمی برای تعامل دارد. در عین حال چه کسی گفته است فرزند ما به ترکی حرف نزند، به کردی حرف نزند؟ معلوم است که باید حرف بزند، ولی نه اینکه بچۀ هشتساله که به کلاس دوم میورد، ما حتماً باید ریاضی را به ترکی به او بگوییم. این هویت و یکپارچگی مملکتمان را به هم میزند. هیچ جای دنیا اینطور نیست.