به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، امام محمد بن علی (ع) معروف به جواد که القاب دیگری چون قانع، مرتضی و تقی هم دارد، روز دهم رجب ۱۹۵ هجری قمری متولد شد و در کودکی به امامت رسید. ایشان در ماه ذی القعده ۲۲۰ هجری قمری در سن ۲۵ سالگی مسموم شد و به شهادت رسید.
امام رضا (ع) فرزند خود را با برکتترین مولود برای شیعیان معرفی کرد و یکی از مهمترین جلوههای فرهنگ شیعه از زمان امامت امام جواد (ع) بروز و ظهور پیدا کرد. به همیندلیل با وجود فشارهای خلفای عباسی و تقیه شیعیان، دوره مربوط به امامت حضرت جواد (ع) به بعد را باید دورانی طلایی در رشد و شکوفایی فرهنگ شیعه محسوب کرد. اینمساله مربوط به امامت ایشان در سنین خردسالی است که در ابتدا مورد تمسخر عدهای از مردم حتی شیعیان قرار گرفت اما با توجه به موفقیت امام جواد (ع) در کار امامت و هدایت امت، و همچنین پیروزی امامان بعد از ایشان در امر امامت، منابع شیعه و سنی سرشار از تمجید و تحسین امام جواد (ع) و فرزندانشان تا امام زمان (عج) هستند.
***
پادشاه ایندوره جبههگیریهای متفاوتی علیه امامان شیعه (ع) داشتند و از احترام و برگزاری جلسات مناظره علمی گرفته تا زندان و انواع بیحرمتیها در دستور کار آنها قردم و هماناتفاقات تکرار شد. اینبار وقتی میخواست از من جدا شود، گفتم: «تو را به حق آنکسی که چنیننیرویی به تو داده، خودت را به من معرفی کن!» گفت: «من محمد بن علی بن موسی هستم.»
ماجرای من دهان به دهان میپیچد تا به محمد بن عبدالملک زیات رسید و دستور دستگیری و فرستادن من به عراق را داد. از او خواستم نامهای به زیات بنویسد و ماجرا را یادآور شود. او نیز چنین کرد؛ ولی زیات پاسخ فرستاده بود: به همانکه چنان قدرتی داشت، بگو از زندان نجاتت دهد! این بود تا اینکه یکروز صبح که مثل همیشه برای ملاقات با وی به درب زندان رفتم، رییس زندان و زندانبانان و سربازان و گروهی از مردم را دیدم. از ماجرا که جویا شدم، گفتند: آنمرد شامی که مدعی پیامبری بود، دیشب گم شده. معلوم نیست به زمین رفته یا به آسمان پریده!»