* رهبر انقلاب در دیدار ستاد ملی کرونا با ایشان فرمودند که اهانت و هتک حرمت رفتار و روش آمریکاییهاست که در مناظره و کارهای مطبوعاتی استفاده میکنند. این سبک از انتقاد چه مقدار در فضای رسانهای و سیاسی آمریکا جریان دارد و رایج است؟ و چه سطوحی از مسئولین آمریکا را شامل میشود؟
* بسماللّهالرحمنالرحیم؛ واقعیت این است که در سیستم سیاسی ایالات متحده یک اصل وجود دارد و آن هم ترکیب شرایط زندگی داخلی و زندگی عمومی با کار اجتماعی است. ما شاهدیم که طی دورههای مختلف خیلی وقتها زندگی شخصی افراد و محیط خانوادگیشان با کار اجتماعیشان قاطی میشود؛ یعنی شما بهجای اینکه به کار فرد انتقاد کنید وارد حاشیههای زندگیاش میشوید و این تقریباً در دورهها و سطوح مختلف رایج بوده است. مثلاً در مناظرات انتخاباتی سال ۱۹۹۲، در مناظرهی اوّل و دوم، بیشترین تأکیدی که بوش پدر داشت حواشی زندگی کلینتون بود. البته راست میگفت، امّا بهجای اینکه راجع به طرحهای اجتماعی و اقتصادیشان صحبت کنند، همینطوری و با ادبیات تند بود.
این ادبیات بهشدت رایج است و در سطوح مختلف هم هست، چون در آمریکا سطح رقابتهای سیاسی سطحهای خیلی مختلفی دارد؛ یعنی شامل شهر، شورای شهر، شهرداری، ایالت و سطح ملی میشود. ما هم تقریباً همهی این سطوح را داریم. یکی از کارهایی که رسانهها میکنند همین است، چون مخاطب عهرچه در آن چهارچوب اتوکشیدهی رسانهای رسمی باشید رسانهها خودشان بعضی چیزها را سانسور میکنند؛ امّا وقتی این حالتی عمومیتر پیدا میکند، یعنی زندگی عمومی و فرهنگ عمومی را بازنمایی میکند، اتفاقاً خیلی بیشتر میشود. مثلاً یکی از موفقیتهای آقای کندی که در دههی شصت کاندیدا بود و رئیسجمهور شد همین بود که از واژههای عمومی و حتی خیلی بدترش در جلسات عمومی از جوکهایی که معمولاً بهصورت عمومی گفته نمیشود میگفت و مردم خوششان میآمد و رئیسجمهور شد. یا در دههی هشتاد از موفقیتهای آقای ریگان که توانست رأی بالایی هم کسب کند بهخصوص دورهی اوّلش که انقلاب ایران باعث شد رئیسجمهور شود؛ امّا در دورهی دومی که رئیسجمهور شد بهخاطر بیانکردن بعضی چیزهایی بود که معمولاً بهدلیل اخلاق عمومی نباید در ملأعام گفته شود. حتی بعضی وقتها راجع به خودش هم از این صحبتها میکرد؛ بنابراین این یک روال بوده است.