«ملاقات خصوصی»؛ گرفتار بی منطقی و صحنه های زائد فراوان!

امید شمس باید این مسأله را یاد بگیرد که قرار نیست ما با بازی های خوب، قاب های زیبا، موسیقی گوش نواز و چند صحنه عاشقانه و حرکت آهسته فراوان جذب فیلم او بشویم. یک اثر خوب، نیازمند فیلمنامه ای درست و منسجم با رویکردی منطقی در کنش های شخصیت ها است.
امید شمس باید این مسأله را یاد بگیرد که قرار نیست ما با بازی های خوب، قاب های زیبا، موسیقی گوش نواز و چند صحنه عاشقانه و حرکت آهسته فراوان جذب فیلم او بشویم. یک اثر خوب، نیازمند فیلمنامه ای درست و منسجم با رویکردی منطقی در کنش های شخصیت ها است.

گروه فرهنگی – سید محسن عبدالهی: در ادوار اخیر جشنواره فیلم فجر و علی الخصوص این دوره، فیلمسازان جوان، برای تولید اولین اثر خود به سراغ سوژه هایی رفته اند که سهل الوصول نیستند و آن ها را با چالش های جدی مواجه می کنند. امید شمس، کارگردان جوان فیلم «ملاقات خصوصی» نیز با اتخاذ همین رویه به سراغ یک سوژه خاص و جذاب رفته است. این فیلم را می توان یک عاشقانه معمایی و حتی جنایی تلقی کرد. ملاقات خصوصی را اگر به عنوان یک فیلم اول مورد سنجش قرار دهیم، می توان در بخش هایی به کارگردان جوان آن نمره قبولی داد.

«ملاقات خصوصی»؛ گرفتار بی منطقی و صحنه های زائد فراوان!

به گزارش بولتن نیوز، اما در کنار این مسأله نمی توان چشم را بر اشکالات فیلم بست و با ذوق زدگی و تعریف و تمجیدهای اغراق شده، مانع اصلاح اشکالات و پیشرفت این کارگردان جوان شد. اولین و بزرگ ترین مشکل ملاقات خصوصی همچون غالب آثار سینمای ایران، فیلمنامه آن است. نویسندگان این فیلمنامه برای مقدمه چینی و آشناکردن مخاطب با شخصیت ها و آغاز داستان و چالش اصلی، زمان زیادی را صرف می کنند و فیلم را بی دلیل به اصطلاح کش می دهند.

منبع  : بولتن نیوز

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *