به گزارش سرویس سیاسی تابناک، به بهانه ادعاهای عجیب ترامپ علیه تمامیت ارضی کانادا، مقایسه ای بین تواناییهای قدرت هوایی ایالات متحده (USA) و کانادا نکته آموز و جالب حواهد بود.
نیروهای مسلح کانادا (Canadian Armed Forces – CAF) شامل سه شاخه اصلی است: نیروی زمینی (Canadian Army)، نیروی دریایی سلطنتی (Royal Canadian Navy)، و نیروی هوایی سلطنتی (Royal Canadian Air Force). بر اساس اطلاعات موجود، کانادا حدود 64,000 نیروی فعال و 26,000 نیروی ذخیره دارد. این تعداد نسبت به جمعیت 38 میلیون نفری کانادا و وسعت جغرافیایی آن، ارتش نسبتاً کوچکی محسوب میشود، اما به دلیل آموزش پیشرفته و حرفهای بودن نیروها، از کارایی بالایی برخوردار است.
کانادا تجهیزات نظامی قابلتوجهی در اختیار دارد که شامل حدود 1,400 خودروی زرهی جنگی، 34 کشتی جنگی و 861 هواگرد (شامل جنگندهها، هلیکوپترها و هواپیماهای ترابری) میشود. با این حال، کانادا فاقد ناو هواپیمابر یا زیردریاییهای هستهای است که آن را از قدرتهای نظامی برتر مانند ایالات متحده یا روسیه متمایز میکند. جنگندههای CF-18 Hornet، ناوچههای کلاس Halifax و تانکهای Leopard 2 از جمله تجهیزات کلیدی این کشور هستند.
بودجه نظامی کانادا در سالهای اخیر رو به افزایش بوده است. در سال 2024، این کشور متعهد شد تا بودجه دفاعی خود را به حدود 2 درصد تولید ناخالص داخلی (هدف ناتو) نزدیکتر کند که تحت فشار متحدان، بهویژه ایالات متحده، صورت گرفته است. بودجه سالانه فعلی حدود 20 تا 25 میلیارد دلار تخمین زده میشود که کانادا را در رتبه 16 یا 17 جهانی از نظر هزینههای نظامی قرار میدهد. این بودجه برای نوسازی تجهیزات و افزایش آماوان فرض کرد که اشاره به مدلهای معروف دیگر مانند F-۱۵ Eagle یا F-۱۶ Fighting Falcon دارد.)
جنگندههای کانادا عمدتاً شامل CF-۱۸ Hornet هستند، که نسخه کانادایی F/A-۱۸ است و برای دفاع از فضای هوایی و مأموریتهای ناتو استفاده میشود. تفاوت عظیم در تعداد نشاندهنده توانایی ایالات متحده برای حفظ برتری هوایی جهانی در مقابل تمرکز کانادا بر دفاع منطقهای است.
قدرت نظامی کانادا بهعنوان یک نیروی متوسط اما باکیفیت ارزیابی میشود که بیشتر بر همکاری بینالمللی و دفاع از منافع ملی خود متکی است تا تبدیل شدن به یک قدرت نظامی مستقل و تهاجمی. موقعیت جغرافیایی امن (همسایگی با آمریکا و دوری از تهدیدات مستقیم)، این کشور را از نیاز به ارتش عظیم بینیاز کرده و رویکرد آن را به سمت حرفهایگرایی و انعطافپذیری سوق داده است. با افزایش بودجه و نوسازی تجهیزات در سالهای آینده، انتظار میرود این قدرت نسبی تقویت شود، اما همچنان در سایه قدرت نظامی ایالات متحده باقی خواهد ماند.