در حقیقت مسئله این است که مقام معظم رهبری به مقدار زیادی جبران کمکاریهای دیگران در این کشور را انجام میدهند. ما تعداد زیادی پژوهشگاه، مراکز مطالعات استراتژیک، سازمان برنامه و بودجه و … داریم که مبالغ بسیار زیادی را هزینه میکنند و کارشان این است که گذشته و حال را تجزیه تحلیل کنند و برای آینده برنامه بدهند، اما متاسفانه خروجی کار آنها را نه کسی مشاهده میکند و نه به فایدهای میخورد. چون این دستگاهها کارشان را انجام نمیدهند مقام معظم رهبری وارد عمل میشوند. سازمان برنامه باید برای ۵۰ سال آینده ما برنامه بدهد. دانشگاههای ما باید دانشجویان خود را که مدیران آینده مملکت هستند، با آیندهنگری دقیق در مورد وضعیت جامعه و کشور تربیت کنند، اما ابدا چنین کاری را نمیکنند. دانشگاه امروز ما باید برای ۲۰ سال آینده نیرو تربیت کند و برای ۵۰ سال آینده برنامه بدهد. همه چیز در دانشگاههای ما به امتحان دادن و مدرک گرفتن و پشت میز نشستن خلاصه شده است. حتی من اعتقاد دارم که حوزههای علمیه ما هم در حال زندگی میکنند و آیندهنگری چندانی در آن وجود ندارد. من یک مثال برای شما میزنم؛ همین الان بسیاری از کشورهای دنیا از ما استاد برای آموزش معارف اسلامی البته به زبان کشور خودشان میخواهند و ما میگوییم نداریم. این قضیه ات۳۰ سال است هر کسی وزیر کشاورزی شده گفته «۳۰ درصد از ضایعات تولیدات کشاورزی ما از بین میرود»، ولی یک وزیر هم نیامد بگوید «من ۲ درصد از این ۳۰ درصد را کم کردم». به این دلایل است که مقام معظم رهبری دائما از آینده صحبت میکنند و گام دوم انقلاب را ترسیم میکنند که مغزها و دستگاهها و آدمها تکانی بخورند.
بیشتر بخوانید: