برای حل بنبست کنونی بر سر غنیسازی ایران، غرب و بهویژه اروپا باید این واقعیت را بپذیرند که ایران این حق و توانمندی را با هزینهای بسیار سنگین به دست آورده است؛ هزینهای که نه میتوان آن را نادیده گرفت و نه با بمباران از میان برد. ازاینرو، یک کنسرسیوم چندجانبه غنیسازی سوخت شاید تنها فرصت باقیمانده برای دستیابی به یک راهحل دیپلماتیک باشد. به جای طرح مطالبات غیرعملی برای غنیسازی صفر، باید ایران را تشویق کرد تا با کشورهای علاقهمند ساحلی خلیج فارس و نیز شرکای بینالمللی، در تأسیسات مشترک غنیسازی مستقر در ایران و دیگر کشورهای منطقه مشارکت مستقیم داشته باشد. چنین کنسرسیومی میتواند تضمینی ساختاری و مستحکم برای شفافیت و جلوگیری از انحراف مواد فراهم کند، تأمین مطمئن سوخت مورد نیاز تولید برق غیرنظامی در سراسر منطقه را تضمین نماید و یک توانمندی ملی مورد اختلاف را به یک بنگاه منطقهای مشترک و تحت نظارت متقابل تبدیل کند.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
به گزارش جماران، محمدجواد ظریف وزیر امور خارجه پیشین کشورمان در مقاله جدید خود با عنوان «شکستن چرخه باطل/ نقشه راهی واقعگرایانه برای امنیت آسیای غربی» که اولین بار در تاریخ ۱۰ سپتامبر در نشریه آلمانی زنیت منتشر شده، آورده است: