در حالت عادی هر پلاكت مقدار مشخصی از این ماده را بعد از آسیب بافت آزاد می‌كند. ما در این روش خون را می‌گیریم و طی یك پروسه زمانی میزان غلیظ یا درصد پلاكت را در واحد حجم افزایش می‌دهیم. به عنوان مثال اگر فرض كنید در هر واحد یك آپارتمان 3 یا 4 واحده 10 نفر زندگی می‌كنند و ما بخواهیم كل نفرات را در یك واحد جمع كنیم، به یك تجمع در واحد سطح می‌رسیم. این نسبت در پلاكت‌های خونی نیز به همین صورت است یعنی یك نسبت مشخصی بین تعداد پلاكت‌ها در هر سی‌سی پلاسما وجود دارد. در این روش نیز درصد پلاكت‌ها در واحد حجم زیاد می‌شوند كه به شكل مصنوعی آنها را فعال می‌كنیم. یعنی شرایطی برای پلاكت‌ها القا می‌كنیم كه احساس كنند در بافتی قرار گرفته‌اند كه آن بافت آسیب دیده است تا به این صورت شروع به ترشح این فاكتورهای رشد كنند.
در حال حاضر این روش درمانی در كدام شاخه پزشكی كاربرد دارد؟ آیا این روش درمانی از نظر علمی به اثبات رسیده است؟
ایدئولوژی پی‌آرپی اولین‌بار سال 1980 (نزدیك به 40 سال پیش) توسط یك گروه از جراحان فك و صورت برای مداوای بیمارانی كه به خاطر بدخیمی یا سرطان یك ناحیه از فك آسیب دیده بودند، به كار برده شد. این كادر پزشكی تصمیم گرفتند با یك روش طبیعی و ماده‌ای كه از خود بدن گرفته می‌شود، سلول‌های پایه‌ای فك را تحریك كنند تا آن ناحیه ترمیم و استخوان ساخته شود. پس از این‌كه این پزشكان به نتیجه مطلوب و درمانی رسیدند، این روش در جراحی باز قلب نیز استفاده شد. این روش برای افرادی به‌كار برده شد كه سلول‌های قلبی‌شان در اثر ضربه، آسیب دیده و یك قسمت از سلول‌های قلبی‌شان له شده بود. آن قسمت از سلول‌ها نیز از طریق این روش و با همان تئوری ترمیم شدند. كم‌كم این روش وارد شاخه‌های دیگر پزشكی از جمله شاخه مهم استخوان یعنی ارتوپدی شد. در حال حاضر نیز این روش كاربرد خیلی وسیعی در این شاخه از علم پزشكی پیدا كرده است و وسیع‌ترین منابع و مقاله‌های موجود این روش در كتب و اینترنت مربوط به علم ارتوپدی است. در این شاخه نیز برای این‌كه استخوان سریع‌تر ترمیم شود یا زودتر پیوند و جوش بخورد، از این روش استفاده شد. پس از آن این روش به رشته پزشكی ورزشی كه یكی از زیر شاخه‌های رشته ارتوپدی است، وارد شد. در این شاخه از پزشكی نیز این روش برای ورزشكارانی كه سر استخوان لگن یا تاندون مفصل شانه‌هایشان آسیب دیده، یا ورزشكارانی كه تاندون مچ پایشان دچاركشیدگی شده است، به كار برده می‌شود. همچنین این روش در جراحی‌های كلیه و مجاری ادراری (اورولوژی) و مغز و اعصاب نیز كاربرد دارد. طی 5 ـ4 سال اخیر این روش وارد شاخه زیبایی شده است.