به گزارش سرویس دکوراسیون ساعدنیوز، در گذشته، معماری یک شغل نبود؛ یک آیین مذهبی و هنری بود. معماران قدیم معتقد بودند بنایی که ساخته میشود، باید آینهای از شکوه خداوند یا عظمت روح انسان باشد. به همین دلیل بود که تراشیدن یک ستون سنگی یا طراحی لوازم خانگی ممکن بود ماهها زمان ببرد. هر انحنا، هر تندیس روی پلها و هر گچبری روی سقف کاخها، داستانی برای گفتن داشت. آن زمان، ساختمانها پیر نمیشدند، بلکه مثل شراب کهنه، با گذشت زمان اصیلتر و زیباتر میشدند. فضاها به انسان احساس هویت، آرامش و ابهت میبخشیدند.
اما ناگهان، ورق برگشت. جهان به سمت سرعت، تولید انبوه و مینیمالیسم حرکت کرد. شعار جدید این بود: “فرم باید از کارکرد پیروی کند”. به زبان ساده، یعنی دیگر نیازی به تندیسهای فرشتگان روی پلها، لوسترهای کریستالی عظیم یا جزییات پر زرقوبرق نیست؛ یک مکعب مستطیل شیشهای یا یک پل بتنیِ خطکشیشده هم همان کار را انجام میدهد، با هزینهای بسیار کمتر و سرعتی باورنکردنی! تضادی که در تصاویر زیر میبینید، دقیقا همین واقعیت تلخ است؛ حذف تمام جزییاتی که به چشم ما استراحت میداد و جایگزینی آن با سطوح صاف و بیروح.
اگر حق انتخاب داشتید، در یک کاخ کلاسیک زندگی میکردید یا یک ویلای مینیمال؟