معماری جدید اعتماد پس از تفاهم ایران و آمریکا/ چرا راستی‌آزمایی دوجانبه، شرط پایداری صلح است؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حمید ابوطالبی، دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی و مشاور رئیس جمهور در دولت دوازدهم، در یادداشتی با عنوان « معماری جدید اعتماد پس از تفاهم ایران و آمریکا؛ چرا راستی‌آزمایی دوجانبه، شرط پایداری صلح است؟» در توئیتر نوشت: تفاهم ایران و ایالات متحده را باید فراتر از یک توافق برای مدیریت یک بحران مقطعی دید. آینده این تفاهم، اگر به‌درستی طراحی و اجرا شود، می‌تواند نقطه آغاز یک تغییر پارادایم در یکی از پیچیده‌ترین منازعات امنیتی جهان باشد: گذار از منطق تقابل و بی‌اعتمادی به منطق مسئولیت مشترک برای صلح.

اما هر توافق تاریخی دوجانبه، علاوه بر اراده سیاسی طرفین، نیازمند معماری اجرایی متناسب با واقعیت‌های سیاسی، امنیتی و حقوقی دو کشور است. مهم‌ترین پرسش در این مرحله آن است که چگونه می‌توان اطمینان متقابل ایجاد کرد، بدون آنکه سازوکارهای اجرای توافق، خود به عامل جدیدی برای بازگشت بحران تبدیل شوند. پاسخ راهبردی این است:  انتقال مسئولیت راستی‌آزمایی و اجرای تعهدات به یک چارچوب مستقیم و مشترک میان ایران و آمریکا.

۲ تیر ۱۴۰۵ – ۱۸:۳۸
معماری جدید اعتماد پس از تفاهم ایران و آمریکا/ چرا راستی‌آزمایی دوجانبه، شرط پایداری صلح است؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حمید ابوطالبی، دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی و مشاور رئیس جمهور در دولت دوازدهم، در یادداشتی با عنوان « معماری جدید اعتماد پس از تفاهم ایران و آمریکا؛ چرا راستی‌آزمایی دوجانبه، شرط پایداری صلح است؟» در توئیتر نوشت: تفاهم ایران و ایالات متحده را باید فراتر از یک توافق برای مدیریت یک بحران مقطعی دید. آینده این تفاهم، اگر به‌درستی طراحی و اجرا شود، می‌تواند نقطه آغاز یک تغییر پارادایم در یکی از پیچیده‌ترین منازعات امنیتی جهان باشد: گذار از منطق تقابل و بی‌اعتمادی به منطق مسئولیت مشترک برای صلح.

اما هر توافق تاریخی دوجانبه، علاوه بر اراده سیاسی طرفین، نیازمند معماری اجرایی متناسب با واقعیت‌های سیاسی، امنیتی و حقوقی دو کشور است. مهم‌ترین پرسش در این مرحله آن است که چگونه می‌توان اطمینان متقابل ایجاد کرد، بدون آنکه سازوکارهای اجرای توافق، خود به عامل جدیدی برای بازگشت بحران تبدیل شوند. پاسخ راهبردی این است:  انتقال مسئولیت راستی‌آزمایی و اجرای تعهدات به یک چارچوب مستقیم و مشترک میای توافق در دو کشور.

زیرا مدلی که توافق را به رضایت و تفسیر متغیر بازیگران ثالث وابسته کند، همان آسیب‌پذیری تاریخی را بازتولید خواهد کرد که این تفاهم برای پایان دادن به آن شکل گرفته است. بنابراین، ایجاد یک سازوکار مشترک راستی‌آزمایی میان ایران و آمریکا نه یک امتیاز به یکی از طرفین، بلکه تنها راه منطبق با منطق تفاهم و روندهای داخلی طرفین است. زیرا صلحی که میان دو طرف اصلی شکل گرفته است، باید توسط همان دو طرف تضمین شود.

آینده این توافق هم نه در افزایش ناظران یا نقش‌آفرینی سازمان‌های بین‌المللی چون آژانس، بلکه در افزایش مسئولیت‌پذیری مستقیم ایران و آمریکا تعیین و تثبیت خواهد شد؛ چراکه تنها زمانی یک توافق از «یک سند سیاسی شکننده» به «یک معماری پایدار امنیتی» تبدیل می‌شود که صاحبان اصلی اختلاف، خود مسئولیت ساختن و حفظ صلح را بر عهده بگیرند.

۳۱۲۱۶

منبع  : خبر آنلاین

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *