گروه اجتماعی: سروش شکی (دانشجوی نابینای حقوق دانشگاه تهران) نوشت: دوازدهم آذر مصادف با سوم دسامبر به جهت افزایش آگاهی عمومی، درک و پذیرش افراد دارای معلولیت و تجلیل از دستاوردها و مشارکتهای آنها بنام روزجهانی معلولین نامگذاری شد.
به گزارش بولتن نیوز، معمولا در کشور ما رسم بر این است که برخی مدیران در این روز بیانیه صادر می کنند و احتمالا همایشی نیزه برای معلولین راه اندازی می شود و تکرار جمله ی کلیشه ای «معلولیت ،محدودیت نیست!»
اما موارد بسیاری وجود دارد که برای معلولان ،دغدغه است و باید به آن توجه نمایند مثلا یکی از مواردی که بسیار موجب نگرانی معلولان شده است موضوع مناسب سازی معابر است.
مقوله ای که شاید یکی از مهمترین دلایلی باشد تا برخی معلولان از جامعه دور شده و از آن فاصله گرفته اند چون نمی دانند زمانی که در شهر قدم می زنند چه خطراتی سلامتشان را تهدید می کند.
در بسیاری از اوقات، قوانینِ مصوب شده در جهتِ حمایتِ از » یا مترادف آن را نمی آورد و با وجود آنکه عدم دسترسی معلولان به فرصتها و امکانات برابر، اصلی ترین مشکل در جامعه است اما قانونگذار در مورد اصلی ترین مشکل ،سکوت اختیار کرده است و این یعنی قانون حمایت از معلولین در صدد حل مشکل نیست.
این در حالیست که کشور ما کنوانسیون جهانی حقوق معلولان را به رسمیت شناخته و عضویت آن را نیز از سال ۱۳۸۸ پذیرفته است.
نتیجه این که در روز جهانی حمایت از حقوق معلولان ،عملا حرفی برای گفتن وجود ندارد.
اما امیدوارم حداقل در بحث اجرای همین قوانین نیم بند نیز ،بگونه ای رفتار نشود که گویی مشکلی وجود ندارد یا اولویت مسئولان ،فعلا معلولان نیستند .
ذکر این نکته نیز لازم است که باید مطالبه حقوق معلولان توسط کارشناسان، نخبگان، فعالین جامعه ی معلولان و البته خبرنگاران صورت پذیرد و در اولویت مطالبات رسانه ها قرار گیرد تا از همه ی دستگاههای ذیربط در جهت رفع تبعیض مطالبه شود.
معلولان می خواهند با افراد عادی جامعه در شرایط برابر قرار گیرند ،نه فقط در حد حرف که در عمل باید ثابت شود.
آنها حق برخورداری از زندگی سالم و عادی، حق بهره مندی از خدمات اجتماعی برابر، اشتغال، امکانات تفریحی و حقوق مدنی و سیاسی را دارا هستند .