اصغر صفوی که در ابتدا به عنوان معلم عشایری استخدام شد، پس از سال‌ها خدمت در شهرکرد و تجربه فضای شهری، بار دیگر پس از ۳۰ سال خدمت به آغوش مدارس عشایری بازگشته است. این بازگشت نه از سر اجبار، که از روی اعتقادی راسخ و درک عمیق او از نیازهای این قشر از جامعه است. او با قاطعیت می‌گوید: «اگر من سراغ این بچه‌ها نروم، کسی به فکر سوادآموزی یا بیسوادی آن‌ها نیست.» این جمله، چکیده‌ای از روحیه فداکارانه و دغدغه‌مند اوست.