وقتی از درگذشت مهندس محمد معزالدین باخبر شدم؛ خبری سنگین و ناباورانه که مرا به سالهای دور برد؛ به روزهایی که جمعی از مدیران و همکاران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، هر دوشنبه در شورای معاونان گرد هم میآمدیم و درباره فرهنگ، هنر، رسانه، میراث فرهنگی و گردشگری و مسائل مختلف فرهنگی و هنری کشور گفتوگو میکردیم.
مهندس معزالدین در سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰، در دوران وزارت دکتر عطاءالله مهاجرانی و سپس دکتر احمد مسجدجامعی، در کنار من و همکارانم در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. او در سمت معاون وزیر و رئیس سازمان ایرانگردی و جهانگردی، خدمات ماندگار و ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت.
نگاه توسعهگرای معزالدین به گردشگری
معزالدین ذهنی خلاق، ایدههایی بزرگ و نگاهی کلان و توسعهگرا داشت. در جلسات، شنونده منفعل نبود؛ در بحثها مشارکت میکرد، ایده میداد، سؤال میکرد و گاهی با همان شوخطبعی همیشگیاش، فضای جلسه را لطیفتر میکرد. اما پشت آن شوخیها، نگاه جدی به آینده ایران و فرهنگ کشور وجود داشت.
او تلاش میکرد گردشگری از یک موضوع صرفاً اداری و دستگاهی خارج شود و جایگاه خود را بهعنوان یکی از ارکان توسعه کشور پیدا کند.
یکی از مهمترین یادگارهای دوران مدیریتی او، تهیه و تدوین «برنامه ملی گردشگری» بود. برای این کار از مشاوران مجرب داخلی و خارجی کمک گرفت و در کنار آنها از ظرفیت کارشناسان و فعالان ایرانی نیز استفاده کرد تا مسائل گردشگری بهصورت همهجانبه و هماهنگ دیده شود. این کار در آن سالها ساده نبود.
معزالدین باور داشت گردشگری بدون برنامه، آموزش و پژوهش، زیرساخت و حضور بخش خصوصی، نمیتواند به جایگاه واقعی خود برسد. از همین رو، در جلسات کارگروهها، شورای برنامهریزی و هنگام تدوین اسناد بالادستی کشور، پیگیر آن بود که گردشگری در سیاستهای کلان ایران بهدرستی دیده شود.